สามีข้า คือพรานป่า – ตอนที่ 72 ร้องเรียน

อ่านนิยายจีนเรื่อง สามีข้า คือพรานป่า ตอนที่ 72 อ่านนิยายจีน.COM | อ่านนิยายจีนแปลไทย.

 

ตอนที่ 72 ร้องเรียน

อ่านนิยาย เรื่องนี้ ก่อนใคร ที่ novelza.com

แม้ว่าเฉินผิงอันจะพูดเช่นนั้น หลินชวนฮวาก็ยังไม่ยินยอม เหตุใดหลินหยาถึงอยากได้เงินมากมายขนาดนั้น?

 

“พี่สะใภ้… ท่านรู้ไหม ลูกชายคนโตของข้ากําลังจะไปเข้าสอบในเร็ว ๆ นี้ เมื่อถึงตอนนั้นเขาได้รับบรรจุเป็นขุนนาง พวกเราก็จะมีชีวิตที่สุขสบายกันมากขึ้น เหตุใดถึงตัดอนาคตเขา…”

 

หลินหยากัดฟันโต้ตอบอย่างดุร้าย “เจ้าคิดว่าเป็นแบบนี้ ลูกของเจ้าจะมีหน้าไปสอบซิ่วไฉได้หรือ? มีแม่ที่บีบบังคับให้ลูกเลี้ยงต้องตาย หากข่าวนี้กระจายออกไป เขาจะยังเป็นซิ่วไฉได้อีกหรือ? เกรงว่าคุณสมบัติของบัณฑิตก็จะถูกคัดออก! 

 

เดิมทีหลินหยาศึกษาเรื่องนี้เพราะผลประโยชน์จากเฉินเฉิงเยี่ย แน่นอนว่าหลินชวนฮวาเองก็รู้ แต่เฉินผิงอันกลับไม่รู้ อย่างไรก็ตามเขายังคงฝากความหวังไว้กับการสอบครั้งนี้

 

แต่หลินหยาเปิดเผยสิ่งเหล่านี้ต่อหน้าเฉินผิงอัน ในที่สุดเขาก็รู้ว่าถูกหลินชวนฮวาหลอกลวง! แม้ว่าเฉินเฉิงเยี่ยจะยังไปสอบแต่ก็ไร้ความหมาย ตรงกันข้ามมันคือการ เสียเงินโดยเปล่าประโยชน์

 

ต่อหน้าคนนอกจํานวนมาก นางคือผู้หญิงที่เขายืนหยัดเพื่อจะแต่งงานด้วย เฉินผิงอันรู้สึกคับแค้นในอก เขาทําเพียงแค่มองหลินชวนฮวาอย่างเดือดดาล แล้วยืนอยู่ที่นั่นด้วยใบหน้าซีดเผือด!

 

ในครานี้ดวงตาของหลินชวาฮวาฉายแววตกตะลึง อนาคตที่นางวาดฝันให้เฉินผิงอันนั้นขาดสะบั้น จากนี้ไปเฉินผิงอันย่อมไม่จ่ายค่าเล่าเรียนของเฉินเฉิงเยี่ยโดยที่นางไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง!

 

เฉินผิงอันหาใช่คนมีเหตุผลนัก หากไม่เชื่อฟัง จะถูกทุบตีอย่างรุนแรงด้วยหมัดของเขา!

 

หลินชวนฮวาเคยประสบกับความทุกข์ทรมานเช่นนี้มาก่อน มิฉะนั้นเฉินเฉิงเยี่ยคงไม่เกลียดเฉินผิงอันมากนัก เพียงแต่หลินชวนฮวาเรียนรู้ที่จะเอาอกเอาใจเขามาหลายปีแล้ว จึงช่วยให้นางรอดพ้นจากการถูกทุบตีมาได้!

 

ด้วยความกลัวนางจึงจําต้องต้องเชื่อฟัง แม้ว่าหลินชวนฮวาจะไม่เต็มใจนัก แต่นางก็หยิบเงินสามสิบตําลึงออกจากตู้ และส่งให้หลินหยาที่รออยู่!

 

หลินหยาอ้าปากค้างเมื่อเห็นแสงสะท้อนจากเงิน! นางรู้ดีว่าเงินทั้งหมดของตระกูลเฉินถูกเก็บไว้ที่นี่ เนื่องจากเมื่อตอนที่หลินชวนฮวามาถึงที่บ้านนางก็เปิดเผยออกมาด้วยความโอ้อวด!

 

ดังนั้นนางจึงไม่เรียกร้องมากนัก เพียงแค่ต้องการเงินทั้งหมดสามสิบตําลึงที่อยู่ในมือของพวกเขา!

อ่านนิยาย เรื่องนี้ ก่อนใคร ที่ novelza.com

เมื่อหลินชวนฮวาตระหนักได้ นางก็ทําได้แค่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน เพียงเพราะต้องการโอ้อวดทรัพย์สินของครอบครัว ตอนนี้เงินทั้งหมดกําลังจะตกเป็นของหลินหยา!

 

“เอาล่ะ! ข้าได้เงินชดเชยที่เหมาะสมแล้ว! เงินสามสิบตําลึงพอ ๆ กับสินสอดขอลูกสะใภ้ให้ลูกชายของข้า ต้องขอบคุณท่านอาที่แสนดีของเขา! ข้าต้องขอบคุณเจ้ามาก หลินชวนฮวา… แต่ต่อไปข้าคงไม่กล้าให้เจ้าเข้าประตูบ้านข้าแล้ว เพราะไม่รู้ว่าเจ้าจะทําอันตรายแก่ลูกข้าขึ้นมาเมื่อใด!”

 

หลังจากที่หลินหยาพูดจบ นางก็ดึงหลินอี่ออกไป!

 

ตอนนี้ผู้คนเหล่านั้นออกไปแล้ว สิ่งต่อไปที่ต้องจัดการคือเรื่องภายในตระกูลเฉิน!  แน่นอนว่านี่เป็นเรื่องใหญ่ในหมู่บ้านด้วย!

 

เฉินเถียนเถียนหลุดพ้นคําครหา แต่เฉินผิงอันกลับทําให้หมู่บ้านเสื่อมเสีย! หากผู้คนรู้ว่าในหมู่บ้านมีคนชั่วที่ทําร้ายลูกสาวตัวเอง ใครจะกล้าแต่งงานแล้วย้ายมาอยู่ที่นี่?

 

แม้ว่าชาวบ้านในหมู่บ้านเทพธิดาจะไม่ชอบสร้างปัญหา แต่เมื่อมีงานสําคัญในหมู่บ้านพวกเขาก็จะกระตือรือร้นมาก! 

 

ขาและเท้าของผู้เฒ่านั้นไม่ค่อยดีนัก จึงเดินเร็วไม่ได้ แน่นอนว่าต้องอาศัยคนหนุ่มสาวบางคนคอยช่วยเหลือ!

 

ตรงทางเข้าบ้านใหญ่ของตระกูลเฉิน ป้าหวงที่บ้านอยู่ข้าง ๆ ก็ยกเก้าอี้ออกมา ให้คนมีสถานะสูงนั่งลงก่อน ส่วนคนอื่น ๆ ที่รอดูโรงละครก็ยืนอยู่แถวนั้น พูดง่าย ๆ ก็คือ ตราบใดที่พวกเขายังอยู่ในหมู่บ้าน คนทั้งหมู่บ้านก็จะมาล้อมรอบที่นี่!

 

“บอกมาสิ พวกเจ้าคิดจะทําอย่างไรต่อไป?”

 

สิ่งที่ผู้เฒ่าสี่ผู้รักในความยุติธรรม ไม่ชอบที่สุดคือการจัดการกับข้อพิพาทในครอบครัว! เขารู้สึกอยู่เสมอว่าข้อพิพาทเหล่านี้น่ารําคาญเกินไป!

 

ใบหน้าของเขาดูจริงจังมาก ทําให้หัวใจของเฉินผิงอันสั่นระรัว!

 

เฉินเถียนเถียนเป็นเพียงเด็กน้อยผู้หนึ่ง ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะพรวดพราดออกไป นี่คือความประทับใจเดียวที่หลงเหลือหลังจากผ่านการสูญเสียมามาก! 

 

จี๋ชื่อไม่ต้องการให้หลานสาวคนนี้ต้องทนทุกข์ทรมานอีกต่อไป ดังนั้นนางจึงก้าวไปข้างหน้าและพูดแทนเฉินเถียนเถียน!

“ท่านผู้เฒ่า ไม่มีเหตุการณ์เลวร้ายเช่นนี้ในหมู่บ้านของเรามาหลายปีแล้ว! แม้ว่าเถียนเถียนจะเสียชื่อเสียง แต่นั่นก็เกิดจากหลินชวนฮวา! ในตอนแรกท่านเองก็เห็นดีเห็นงามด้วย ที่จะให้นางตัดสินใจชีวิตของนางด้วยตัวเอง แต่อย่างไรเรื่องนี้ก็ต้องแก้ไขโดยเร็วที่สุด!

 

“คราวที่แล้วข้ามาคุยกับนาง ตัวนางเองก็มีแผนอยู่ในใจ ขอเพียงให้ข้าช่วยหาชาวนาที่ซื่อสัตย์ ไม่จําเป็นต้องมาจากตระกูลที่ร่ำรวย เพียงแค่ให้นางมีชีวิตอยู่ต่อไปได้! นางเป็นคนติดดินเช่นนี้ ความดีจึงส่งผลแก่นาง!”

 

“แต่ดูสิ่งที่หลินชวนฮวาทําเถิด นางพาคนหลานชายโง่เขลาของนางมาที่หมู่บ้าน

เข้ามาอยู่ในตระกูลเฉิน โดยไม่คํานึงถึงชื่อเสียงของหญิงสาวที่ยังไม่แต่งงาน!

ดูก็รู้ว่าหลินชวนฮวาต้องการจับเถียนเถียนแต่งงานกับหลานชายโง่เง่าของนาง!”

 

“คงจะดีหากเถียนเถียนเต็มใจ แต่นางไม่ยินยอมแม้แต่น้อย! ไม่รู้ว่าหลินชวนฮวาเป่าหูน้องชายข้าอย่างไร ถึงได้กล้าปล่อยให้นางพาไอ้เง่านั้นเข้าไปในโรงเก็บไม้ที่เถียนเถียนอาศัยอยู่ โดยไม่คํานึงถึงชีวิตของลูกสาวของตนเอง! ท่านเคยเห็นพ่อที่ใจดําอํามหิตเช่นนี้หรือ? หากเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป หมู่บ้านเทพธิดาของเราคงไม่มีใครมาแต่งงานด้วย สุดท้ายคงกลายเป็นหมู่บ้านที่ร้างผู้คน!”

 

“นอกจากนี้ ท่านยังเคยเตือนเฉินผิงอันไปแล้ว ว่าอย่าปฏิบัติไม่ดีต่อนางอีก! แต่ไม่กี่วันที่ผ่านมาเถียนเถียนต้องเดินขึ้นไปบนภูเขาเพื่อหาอาหาร! ข้าเพิ่งรู้ว่าหลังจากกลับจากบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านครั้งล่าสุด นางก็ไม่เคยได้ร่วมโต๊ะอาหารอีกเลย! คราวนี้คงต้องขอบคุณเจ้าคนโง่นั่นถึงทําให้นางไปกินข้าวร่วมโต๊ะได้!

 

“ท่านดูเอาเถิดว่านางต้องอยู่อย่างไร? นางไม่มีที่พักในบ้าน จนต้องอาศัยในโรงเก็บไม้และนอนบนกองไม้! ดูผ้าปูที่นอนข้างในสิ มันแย่ยิ่งกว่าผ้าที่บ้านข้าทิ้งไปแล้วเสียอีก! นางได้นอนห่มผ้าเช่นนี้จริง ๆ”

 

“ถ้าเจ้าบอกว่าครอบครัวไม่มีเงินซื้อจริง ๆ ข้าก็ยอมรับได้ แต่เมื่อครู่นี้หลินชวนฮวาเพิ่งเอาเงินสามสิบตําลึงออกมา! ผู้เฒ่า ท่านเห็นที่คนเหล่านี้กลั่นแกล้งนางหรือไม่? ทั้งหมดนี้ที่แม่นางหยุนทิ้งไว้ให้ หลินชวนฮวาไม่เคยสํานึก ลูกสาวของนางได้รับการปฏิบัติอย่างเลวร้ายและเกือบถูกทรมานจนตายอยู่ที่นี่ ท่านต้องตัดสินเรื่องนี้!”

 

คนอื่นๆ ไม่เป็นอะไร แต่สีหน้าของท่านผู้เฒ่าเปลี่ยนไปมาก! ในครานั้นแม้เฉินผิงอันจะได้รับคําตักเตือน แต่เขาก็ยังกระทําต่อหน้าผู้คนมากมาย การที่เฉินผิงอันไม่สนใจปฏิบัติตาม ทําให้เขารู้สึกราวกับถูกตบหน้ากลางหมู่บ้าน!

 

คอมเม้นต์

การแสดงความเห็นถูกปิด