หัตถ์เทวะธิดาพญายม – ตอนที่ 232 ความภาคภูมิใจอันใหญ่หลวง

อ่านนิยายจีนเรื่อง หัตถ์เทวะธิดาพญายม ตอนที่ 232 อ่านนิยายจีน.COM | อ่านนิยายจีนแปลไทย.

เฟิ่งเหลียนอิ่งรู้สึกถึงลมหายใจอันเย็นเยียบที่ผ่านเข้าสู่เรือนกายใบหน้ายามนี้ของนางมืดมัวอย่างน่าชัง    อ่านนิยาย

 

ด้วยเพราะนางจดจำได้ว่าครั้งหนึ่งท่านอาจารย์เคยกล่าวไว้ว่ากล้วยไม้งูพิษทะลวงเป็นพิษที่ร้ายกาจสักเพียงไร หากจะอย่างไรเสีย นางยังคงหันไปชำเลืองมองท่านเจ้าวังจื่อจินด้วยใบหน้าที่เด็ดเดี่ยวแฝงความเคลือบแคลงในใจว่าเขาจะนำพิษนี้ออกมาใช้จริงล่ะหรือ

 

ประกายตาอันเฉียบคมฉายผ่านแววตาของท่านเจ้าวังจื่อจินขึ้นวูบหนึ่งก่อนเขาจะเริ่มเอ่ยกล่าวต่อ “สิ่งที่พวกเจ้าต้องทำในครานี้คือกลืนกล้วยไม้งูพิษทะลวงนี้ลงไป จากนั้นจงเร่งหายาถอนพิษซึ่งถูกบรรจุอยู่ในหนึ่งในขวดโอสถทั้งสามสิบขวดเบื้องหน้านี้”

 

“ขวดโอสถทั้งสามสิบล้วนมีคุณลักษณะเฉกเช่นเดียวกันกับยาถอนพิษตัวจริง ไม่ว่าจะเป็นสี กลิ่น กระแสพลังที่สะสม นอกไปเสียจากตัวยาถอนพิษขวดจริงแล้ว ที่เหลือล้วนไม่มีคุณสมบัติในการสกัดกั้นพิษร้าย ยังอีกทั้งจะกลับกลายส่งผลให้พิษร้ายกลับกำเริบอย่างหนักหน่วงยิ่งขึ้น เช่นนั้นแล้ว บททดสอบนี้พวกเจ้าทั้งสองจงตรองดูเถิดว่าพวกเจ้าจะยังหมายเข้าร่วมการรับบททดสอบอยู่อีกหรือไม่ พวกเจ้าควรใคร่ครวญให้ถ้วนถี่”

 

เกอซีก้าวตรงออกไปคว้าขวดน้อย ๆ ขึ้นมาสองใบเปิดจุกออกสูดดม

 

แน่นอนที่สุด เป็นดังที่กล่าว ทั้งรูปร่าง สีสัน กลิ่น ทุกสิ่งล้วนไม่มีข้อแตกต่าง การค้นหายาถอนกล้วยไม้งูพิษทะลวงนั้นไม่ใช่เรื่องยากเย็น หากทว่าสิ่งที่ยากเย็นนั้นคือภายหลังจากได้กลืนกินพิษชนิดนี้ลงไปแล้ว

 

ช่วงเวลาในการแสวงหายาถอนพิษซึ่งอยู่ในขอบข่ายเวลาที่จำกัด เกล็ดงูอันสืบเนื่องมาจากผลพิษจะค่อย ๆ ปรากฏเด่นชัดขึ้นบนกายมากขึ้นเรื่อย ๆ จากสภาพดังที่กล่าว มนุษย์สามัญโดยทั่วไปจะยังคงบรรจงคลำหายาถอนพิษจากตัวยาทั้งหมดที่มีด้วยอาการเฉยชาอย่างไรได้

 

เกอซีหัวร่ออย่างเย็นชาก่อนจะคว้าขวดโอสถสีแดงขึ้นมาใส่ปากกลืนลงไปในทันทีอย่างไร้ความลังเล

 

ท่านเจ้าวังจื่อจินเลิกคิ้วสูง ในแววตาคู่นั้นจ้องเขม็งด้วยความประหลาดใจ ความกล้าหาญชาญชัยของเกอซีผู้นี้ทำให้เขาผู้ดำรงอยู่มาเนิ่นนานนับสหัสวรรษยังอดไม่ได้ที่จะยอมรับชื่นชม

 

เพียงกล้วยไม้งูพิษทะลวงล่วงผ่านลงสู่ช่องท้อง เส้นสายสีแดงวิ่งไล่ไต่ไปตามแนวเส้นเลือดที่ไหลเวียนตลอดทั่วทั้งช่วงแขนของนางก็เริ่มปรากฏเด่นชัด เส้นสายสีแดงทั้งหมดทั้งมวลเหล่านั้นค่อย ๆ แผ่ขยายเลื้อยตามลงไปกระทั่งถึงหัวใจ

 

สีหน้าของเกอซีคมเข้มด้วยสมาธิอันจดจ่อ การเคลื่อนมือของนางรวดเร็วอย่างยิ่ง เพียงชั่วพริบตา ขวดกระเบื้องเคลือบสีน้ำเงินคาดลายขาวทั้งสามสิบใบพลันถูกเปิดออก โอสถทั้งหมดถูกเทลงใส่ถาดเรียบ

 

ฉับพลันนั้นเอง แท่งเข็มเงินปรากฏขึ้นในมือของเกอซี นางสอดแทรกแท่งเข็มเงินลงเพียงเล็กน้อยเข้าสู่เม็ดโอสถแต่ละเม็ดที่ถูกถ่ายออกมาเมื่อสักครู่ กลิ่นหอมของสมุนไพรลอยฟุ้งไปในอากาศ

 

ทั้งกลิ่น ทั้งลักษณะคลื่นพลังที่ไหลถ่ายเทออกมาจากโอสถทั้งหมดล้วนคลับคล้ายใกล้เคียง กระทั่งแม้เมื่อหมอทั้งหลายซึ่งมีทักษะการรักษาโดยทั่วไปในแถบทวีปหมีหลัวจะเดินพลังเพื่อตรวจสอบเม็ดโอสถเหล่านี้ล้วนย่อมไม่อาจพบเจอยาถอนพิษเม็ดจริงได้เลย

 

หากทว่าเกอซีนั้นแตกต่าง ด้วยเมื่อนางสามารถตรวจหาความแตกต่างแห่งคุณสมบัติของเม็ดโอสถทั้งหลายได้ด้วยการสัมผัสเพียงแผ่วเบา ด้วยการลิ้มรสเพียงเล็กน้อย แม้นางจะเคยผ่านการชิมรสสมุนไพรต่าง ๆ มากมายหลากหลายในอดีตภพ ในฐานะหมอเทวะ หากทว่าการต้องแยกแยะห้าธาตุจากเม็ดโอสถทั้งสามสิบเม็ดจะนับเป็นสิ่งอันไม่ต้องอาศัยความเพียรมุ่งมั่นอย่างไรได้

 

เพียงชั่วสามอึดใจถัดมา หญิงสาวหยิบยกเม็ดโอสถเม็ดหนึ่งขึ้นพร้อมรอยยิ้มบางบนดวงหน้า

 

ครั้นเมื่อเห็นนางกำลังจะโยนเม็ดโอสถล่วงใส่ปาก ท่านเจ้าวังจื่อจินถึงกับเอ่ยปากยั้งอย่างอดใจไม่ได้ “เจ้ายังมีเวลาตรวจสอบอีกมาก ไม่จำเป็นต้องรีบด่วนตัดสินใจ หากเจ้าเลือกเม็ดยาผิด ย่อมอาจเป็นได้ที่สิ่งนั้นจะทำให้พิษในกายกำเริบกระทั่งต้องสิ้นใจ เจ้าตรองอย่างถ้วนถี่แล้วกระนั้นหรือ ?”

 

ประกายตาแห่งความมั่นใจฉายผ่านดวงตาคู่นั้นของเกอซี เม็ดโอสถถูกกลืนล่วงผ่านลำคอไปอย่างไร้อาการลังเลไม่แน่ใจ เสียงกล่าวตอบพร้อมรอยยิ้มอย่างบ้าบิ่นดังขึ้น “ต้องขออภัยด้วยที่ตัวข้านั้นมีความเชื่อมั่นในทักษะการแพทย์ของตนยิ่งนัก”

 

แม้ท่านคือเจ้าวังจื่อจินผู้อยู่ล่วงเลยกาลเวลามาเนิ่นนานนับพันปี ก็ย่อมไม่อาจเป็นไปได้ที่จะข่มขวัญข้าในความเชื่อมั่นนี้ !

 

และนี่คือความภาคภูมิใจอย่างยิ่งใหญ่ที่นางเชื่อมั่นมาโดยตลอด

 

และเป็นดังที่คาด ทันทีที่เม็ดโอสถล่วงเลยผ่านไปถึงกระเพาะ พิษทั้งหมดทั้งมวลที่ไหลรวมลงสู่จุดตันเถียน  และเริ่มไหลเวียนถ่ายเทไปเรื่อยกลับถูกแปรสถาพให้กลับกลายเป็นกลางโดยฉับพลัน

 

ความเหลือเชื่อแฝงอาการแห่งการยอมรับเผยผ่านดวงหน้าของท่านเจ้าวังจื่อจิน ยิ่งมอง สายตาที่จับจ้องมายังเกอซีกลับยิ่งเปี่ยมไปด้วยความทึ่ง

 

***จบตอน ความภาคภูมิใจอันใหญ่หลวง***

คอมเม้นต์

การแสดงความเห็นถูกปิด