Late Night Bookstore ร้านหนังสือยามดึก – 93 – ผมถือว่าคุณเป็นพี่น้อง

อ่านนิยายจีนเรื่อง Late Night Bookstore ร้านหนังสือยามดึก ตอนที่ 93 อ่านนิยายจีน.COM | อ่านนิยายจีนแปลไทย.

93 – ผมถือว่าคุณเป็นพี่น้อง

ไป๋อิ่งเดินเข้าไปในร้านก๋วยเตี๋ยว ซูชิงหลางก็นั่งสูบบุหรี่อยู่ตรงนั้น เมื่อเห็นเธอเข้ามาซูชิงหลางก็พูดอย่างตรงไปตรงมาว่า

“สองวันนี้มีอะไรผิดปกติกับเจ้านายของคุณ?”

“ฉันว่าเขาปกตินะ”

ไป๋อิ่งนั่งลงและเปิดคอมพิวเตอร์ราวกับว่ามันเป็นคอมพิวเตอร์ที่เธอซื้อมาเอง

“ปกติ?” ซูชิงหลางหัวเราะ “ฮ่าฮ่า” สองครั้ง “คุณไม่รู้หรือว่ามีคนกระโดดตึกลงมาที่หน้าร้านของพวกเราเมื่อคืนนี้ เจ้านายของคุณยืนอยู่ตรงนั้นไม่คิดจะช่วยชีวิตคนยังพอว่าเขายังเอาแต่ทำความสะอาดใบหน้าของตัวเอง!”

“คนคนนั้นจะต้องตายอยู่แล้ว เขาจะเช็ดหน้าตัวเองหรือไม่เธอก็ไม่ฟื้นขึ้นมา”

ไป๋อิ่งเล่นเกมโดยไม่สนใจ

“เขาเป็นหมอที่มีประสบการณ์ในชาติที่แล้ว เขาไม่ได้พยายามที่จะช่วยชีวิตคนด้วยซ้ำคุณคิดว่าเขายังเป็นคนอยู่หรือเปล่า!”

“คุณไม่รู้หรือไงว่าเราเป็นผี” ไป๋อิ่งเยาะเย้ยออกมา

“ป๊าววว!”

ขณะนี้หน้าจอคอมพิวเตอร์กะพริบกะทันหัน แล้วหน้าจอก็เป็นสีดำ

ไฟดับอีกครั้ง

“ป๊าป๊าป๊าป๊าป๊าป๊า!”

ไป๋อิ่งกระแทกแป้นพิมพ์ด้วยความโมโหพร้อมกับตะโกน

“แ***เอ้ย ฉันเพิ่งได้ Kar98 กับสโคป 8 มาพอดี อะไรมันจะซวยขนาดนี้ไอ้พวกการไฟฟ้าเฮงซวย!”

ซูชิงหลางรู้สึกเอะใจบางอย่าง เขาจึงรีบวิ่งออกไปหน้าร้านพร้อมกับมองขึ้นไปบนอาคารเมื่อคืน แล้วก็เป็นจริงอย่างที่เขาคิด

ชายชุดขาวคนหนึ่งยืนอยู่บนชั้น 5 ของอาคาร

ตำรวจจำนวนมากที่อยู่รอบๆต่างตะโกนใส่เขาด้วยความโมโหว่า

“มีคนไปอยู่ในที่เกิดเหตุได้อย่างไร? รีบลงมาเดี๋ยวนี้”

“ป๊า!”

และซูชิงหลางที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ได้แต่มองดูชายคนนั้นตกลงมาจากฟากฟ้าโดยไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้

ทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนกับเมื่อคืนไม่ผิดเพี้ยน เขาค่อยๆหลับตาลงด้วยใบหน้าซีดเผือด

เมื่อได้ยินเสียงจากฝูงชนข้างนอก

โจวเจ๋อซึ่งนั่งยองๆอยู่ที่นั่นก็แค่นเสียงออกมาด้วยความไม่พอใจ พื้นกระเบื้องเย็นลงเล็กน้อย แต่ที่เย็นกว่านั้นคือหัวใจของเขา

อ้อ

ลืมไป

เขาไม่มีหัวใจ

เมื่อเปิดเสื้อออกดูโจวเจ๋อก็พบว่าตำแหน่งบาดแผลตรงหัวใจของเขาได้รับการฟื้นฟูแล้ว ใช้เวลาเพียงคืนเดียวมันก็ฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์

สิ่งนี้ทำให้โจวเจ๋อสงสัยว่าสิ่งที่เขาพบเจอกับชายชรานั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่ หรือหัวใจของเขายังอยู่ที่เดิม

เพราะเขาสัมผัสได้ถึงการเต้นของหัวใจ ร่างกายของเขาจึงยังมีชีวิตอยู่ และไม่มีปัญหา

แต่ดูเหมือนว่าอารมณ์บางอย่างของเขาถูกพรากไป ตัวตนของเมื่อคืนนี้น่าจะรีบไปหาคนตายพร้อมกับซูชิงหลางแม้ว่าปฏิกิริยาแรกของเขาจะระบุว่าคนตายต้องตายไปแล้ว แต่มันก็ไม่ควรเป็นเช่นนั้น

ในตอนที่เขาถูกซูชิงหลางตำหนิเขาก็ยังพูดออกไปว่า

“มันไม่เกี่ยวข้องกับผม”

ในความเป็นจริง ในสภาพของเขาเมื่อคืนนี้เขาฆ่าลิงก่อน จากนั้นชายชราที่เป็นปีศาจคนนั้นก็เชิญเขาร่วมทานอาหารค่ำหลังจากนั้นเขาก็ตกอยู่ในภวังค์

ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมาเขาก็รู้สึกว่าตัวตนของเขามันไม่ใช่ตัวเองเหมือนกับถูกอะไรครอบงำอยู่

ถ้าขืนยังเป็นแบบนี้ต่อไปโจวเจ๋อรู้สึกว่าเขาควรจะตายไปดีกว่า

โจวเจ๋อเอามือแตะพื้นถอนหายใจเบาๆแล้วพูดว่า

“ต้องแข่งกับเวลาแล้ว”

เขาพูดในใจเสมอว่าอยากพบสิ่งนั้นแต่เนิ่นๆแล้วคว้ามัน โยนลงนรก แล้วทำผลงาน ซึ่งจะทำให้ค่าผลงานของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมากมาย

แต่เขาก็คิดว่าหากเขาพบเจอกับเจ้าตัวนั้นบางทีเขาอาจจะตายอีกครั้งก็ได้ ตราบใดที่คุณตาย จะมีครั้งที่สองและสาม?
เมื่อผีฆ่าคนจริงๆมันจะยิ่งบ้าคลั่งและได้ใจมากขึ้นเรื่อยๆ

ในเวลานี้โจวเจ๋อมองไปที่ส่วนบนของเพดาน ราวกับว่ามีเส้นสีดำเล็กๆห้อยลงมา

ทันใดนั้นโจวเจ๋อก็ตัวสั่น เขาพบมัน เขาพบมันแล้ว

นั่นเป็นเหตุผลที่เขาไม่ได้พบมันเมื่อคืนนี้ เพราะว่ามันไม่ได้เข้ามาในร้าน

มันอยู่ด้านบนมันกำลังเฝ้ามองทุกอย่างจากด้านบนตึกนั้น!

มันใช้เส้นด้ายสีดำนี้ในการควบคุมปากกาที่อยู่ในร้าน

นี่เป็นวิธีที่แปลก เป็นวิธีที่เกินความเข้าใจของโจวเจ๋อ

“ชีวิตของแกจะจบลงที่นี่!”

“อ๊าก!…”

โจวเจ๋อที่เพิ่งยืนขึ้นแต่ก็ต้องก้มลงอีกครั้งและใช้มือกุมบริเวณหน้าอกของตัวเอง

อึ!

…………

“คนตายคือเฉินหย่ง” ซูชิงหลางพูดกับโจวเจ๋อที่เพิ่งออกมาจากร้านขณะที่สูบบุหรี่

“ผู้ชายที่จะสารภาพรักเมื่อคืน?” โจวเจ๋อถาม

“ใช่ เขาเอง ฉันเพิ่งพูดคุยกับตำรวจมา เขาน่าจะเพิ่งให้ปากคำเสร็จ ใครจะไปรู้ว่าเขาที่เพิ่งออกมาจากโรงพักจะมากระโดดตึกที่นี่ทันที”

ตำรวจไม่ได้กักขังผู้ต้องสงสัยรายใดรายหนึ่ง ดังนั้นหลังจากที่โจวเจ๋อและซูชิงหลางให้ปากคำเสร็จทุกคนก็ออกมาจากโรงพักในเวลาไล่เลี่ยกัน ข้อจำกัดเพียงอย่างเดียวคือพวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากเมืองในช่วงเวลานี้

“เขาเพิ่งกลับจากสถานีตำรวจแล้วก็มากระโดดตึกที่นี่เลยเหรอ?” โจวเจ๋อถอนหายใจ “เป็นความรักที่เต็มไปด้วยความโชคร้ายจริงๆ”

“คุณพูดจาให้มันดีๆหน่อยได้ไหม ยังไงพวกเขาก็ตายไปแล้ว” ซูชิงหลางพูดกับโจวเจ๋อ “หรือคุณสนใจเฉพาะผลประโยชน์ของตัวเองถ้าอย่างนั้นฉันพอจะมีเงินผีอยู่บ้างเดี๋ยวจะเผาให้คุณ”

“ตามความเห็นของคุณดูเหมือนเงินเป็นรากเหง้าของความชั่วร้าย ทำไมคุณไม่ขายอพาร์ทเมนต์ของคุณที่มีมากกว่า 20 ห้องแล้วบริจาคให้ผู้ยากไร้ล่ะ”

“…………” ซูชิงหลาง

“คุณจะไปกับผมหรือเปล่า” โจวเจ๋อกล่าว

“ที่ไหน?”

โจวเจ๋อชี้ไปที่ตึกสูงทางฝั่งตะวันตกและพูดว่า “ที่นั่น”

มีอาคารสูงหลายแห่งในศูนย์ธุรกิจแห่งนี้ถูกทิ้งร้าง ซึ่งทั้งหมดเชื่อมต่อกันด้วยช่องทางต่างๆ

นี่เป็นหนึ่งในอาคารของกรมการพัฒนาเมือง อาคารแห่งนี้สูงเกินความต้องการของผู้คนมันจึงกลายเป็นที่อยู่อาศัยของผีไป

ลิฟต์ไม่สามารถใช้งานได้เพราะที่นี่ไม่มีไฟฟ้า โจวเจ๋อและซูชิงหลางทำได้เพียงต้องขึ้นไปทางบันไดเท่านั้น

“ต้องระวังด้วยนะ คนที่กระโดดตึกลงมาทั้งสองคนพวกเขาคงไม่คิดจะกระโดดลงมาเองแน่ๆ” ซูชิงหลางเตือน “เจ้าตัวนั้นมันอยู่ที่นี่แล้วเราจะเข้ามาที่นี่ทำไม”

“มาฆ่ามัน” โจวเจ๋อตอบกลับ

“แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่ามันอยู่ที่นี่”

“ผมเจอมัน”

พวกเขามาถึงชั้นสี่แล้ว โจวเจ๋อเดินไปที่หน้าต่างเพื่อมองไปที่ร้านของเขา จากนั้นเหยียดนิ้วชี้ออกและเลื่อนไปข้างหน้าอย่างแผ่วเบา

“นั่นหมายความว่าอย่างไร?” ถามซูชิงหลาง

“คุณจะต้องถามออกมาทุกๆ 5 วินาทีเลยหรือยังไง”

“อึก ช่วงนี้คุณใจร้ายจังนะ” ซูชิงหลางบ่น

“เพราะผมปฏิบัติต่อคุณในฐานะพี่น้องไม่ใช่ในฐานะผู้หญิง” โจวเจ๋อเอื้อมมือออกไปและตบไหล่ซูชิงหลาง

“สรุปแล้วมันคือยังไง”

โจวเจ๋อเลื่อนนิ้วแล้วชี้ไปที่ร้านของเขาก่อนจะพูดว่า

“คุณเห็นหรือเปล่าว่านั่นคือร้านของผม เห็นชัดเจนไหม”

“คุณหมายถึงว่าเมื่อคนพวกนั้นเล่นผีปากกาที่ร้านของคุณ พวกเขาเรียกอะไรบางอย่างออกมาได้จริงๆ แต่สิ่งนั้นไม่ได้เข้ามาใกล้ มันกลับยืนอยู่ในบริเวณที่เรายืนอยู่ตรงนี้เพื่อสังเกตการณ์ทุกสิ่งทุกอย่างในร้าน แล้วมันก็สามารถควบคุมปากกาให้ชี้ไปที่คุณอย่างนั้นหรือ “

“ใช่แล้ว”

โจวเจ๋อยิ้ม “เจ้าตัวนั้นค่อนข้างจะกล้าหาญ ในตอนที่ถูกสมาคมเรื่องเล่าผีถามว่าพวกเขาจะเจอผีไหมในคืนนี้ เจ้าตัวนั้นไม่ลังเลเลยที่จะชี้ปากกามาที่ผม นั่นแสดงว่ามันไม่ได้กลัวที่จะทำร้ายผม หากมีโอกาสมันจะต้องฆ่าผมอย่างแน่นอน”

” พูดเล่นหรือเปล่า?”

“ไม่เลย ในสายตาของผม มันหมายความว่านี่อาจจะเป็นผีที่ทรงพลังมากที่สุดเท่าที่ผมเคยรู้จัก มันเป็นปลาใหญ่ ปลาใหญ่มากพอที่จะไม่ให้ความสำคัญกับเจ้าหน้าที่ยมโลกอย่างผม”

“มันไม่อันตรายเหรอ?” ซูชิงหลางพึมพำ

“นั่นคือเหตุผลที่ผมให้คุณมาด้วย” โจวเจ๋อมองไปที่ซูชิงหลางและพูดว่า “ผมถึงบอกไงว่าผมถือว่าคุณเป็นพี่น้องที่ดีที่สุด ในเมื่อเรามาที่นี่ด้วยกันหากเราตายเราก็ต้องตายด้วยกันคุณไม่คิดว่าดีหรือ?”

“…………” ซูชิงหลาง

คอมเม้นต์

การแสดงความเห็นถูกปิด