I Found A Planet – ตอนที่ 85

อ่านนิยายจีนเรื่อง I Found A Planet ตอนที่ 85 อ่านนิยายจีน.COM | อ่านนิยายจีนแปลไทย.

85 บทพร้อมแล้ว

นอกจากซุปเปอร์คอมพิวเตอร์สีแดงระดับสุดยอดแล้วยังมีซุปเปอร์คอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่อีกประมาณ 10 เครื่องที่พบภายใน บริษัท ไอที อย่างบริษัทร๊อคฟอร์ด ที่มีความสามารถในการปฏิบัติงานเทียบเท่ากับเครื่องคอมพิวเตอร์ฉายา “เจ้าแม่แห่งแสงสว่าง” และ ใน บริษัท ไอทีเหล่านี้เฉินจินยังพบซอฟต์แวร์ที่ผลิตขึ้นมาอย่างเช่นเกมชื่อ“ ทางช้างเผือก” และชุดซีรีส์เกมชื่อ“ เดอะอินเตอร์สเตลาร์ โฮมแลน” เกมดังกล่าวเป็นที่รู้จักกันดีในกลุ่มผู้คนที่ชอบเล่นเกม แต่เมื่อหุ่นยนต์ได้ทำการสำรวจบริษัทแห่งนี้ไปเรื่อยพวกมันพบข้อมูลจำนวนมากที่เกี่ยวข้องกับซีรีย์เกม ซึ่งมันเหมือนจะเป็นซีรีย์เกมที่ใหญ่มาก

บริษัทตัดสินใจที่จะสร้างเกมออนไลน์จำลองเสมือนจริงที่ถูกเซตอัพในอวกาศเกมที่มีชื่อว่า“ อินเตอร์สเตลาร์ โฮมแลน โอแอล” เกมดังกล่าวมีพื้นที่แผนที่ที่กว้างใหญ่เท่ากับทางช้างเผือก และสามารถเดินไปจุดนั้นได้จริง 99.99% ของแผนที่ทั้งหมด และสามารถรองรับผู้เล่นหนึ่งพันล้านคนที่เข้าสู่ระบบการจำลองเสมือนในเกมนี้ ผู้เล่นสามารถทำทุกอย่างที่พวกเขาต้องการไม่ว่าจะเป็นการสร้างโครงสร้างพื้นฐานฟาร์มสร้างกองทัพเรือขยายอาณานิคมหรือมีส่วนร่วมในสงครามระหว่างดวงดาว พวกเขามีอิสระในระดับสูงมากในเกม

“ หากบริษัทเกมแผนที่จะพัฒนาเกมออนไลน์ประเภทนี้อย่างน้อยก็ต้องติดต่อกับรัฐบาลอย่างน้อย 10 ประเทศจากหลาย ๆ ประเทศลงทุนเงินมูลค่าหนึ่งล้านล้านหยวนถ้าเทียบกับเงินที่เขาใช้บนโลกและพัฒนาต่ออีก 15 ปีขึ้นไป ก่อนที่มันจะมีความเป็นไปได้ที่จะประสบความสำเร็จ นอกจากนี้เกมประเภทนี้ต้องการความสามารถในการปฏิบัติงานระดับสูงจากเซิร์ฟเวอร์ มีเพียงซุปเปอร์คอมพิวเตอร์ขั้นสูงที่มีความสามารถในการดำเนินงานมากกว่า 100 ล้านเซกเท่านั้นที่สามารถจัดการกับข้อมูลจำนวนมหาศาลเช่นนี้ได้ … แรงดันในการปฏิบัติการที่มีอยู่ในระบบเทียบเท่ากับการเล่นเกมแฟนตาซีออนไลน์ทั่วไป 10 เกม ด้วยขนาดของ บริษัท มันจึงไม่น่าเป็นไปได้ที่พวกเขาจะพัฒนาเกมให้เสร็จสมบูรณ์ จากคลังจดหมายที่หุ่นยนต์ส่งมา 35% ของ“ อินเตอร์สเตลาร์ โฮมแลน โอแอล” ได้เสร็จสิ้นลงแล้ว มันน่าตกใจที่ บริษัท สามารถบรรลุเป้าหมายได้ภายในสามปี… .. นั่นหมายความว่า บริษัทเกมแห่งนี้นั้นเชี่ยวชาญเทคโนโลยีบางอย่างที่สามารถเร่งการพัฒนาเกมได้ เทคโนโลยีนี้จะช่วยลดต้นทุนการพัฒนาลงได้อีกมาก!”

อลิซเริ่มประหลาดใจเป็นอย่างมาก

“ จากนั้นให้หุ่นยนต์นำอุปกรณ์ของเกม”อินเตอร์สเตลาร์ โฮมแลน”กลับมาที่ฐานปฏิบัติการ แยกข้อมูลเกี่ยวกับเกมและถอดรหัสเทคโนโลยีที่อยู่เบื้องหลังการพัฒนาของเกม!” นอกเหนือจากข้อมูลซอฟต์แวร์ที่เกี่ยวข้องกับเกมแล้ว บริษัท ไอทีอื่น ๆ ยังได้พัฒนาเครื่องมือแอปพลิเคชันซอฟต์แวร์มากมาย ตัวอย่างเช่นซอฟต์แวร์สำหรับเอฟเฟ็กต์พิเศษในการสร้างภาพยนตร์เสียงการออกแบบอุตสาหกรรมการสร้างระบบปฏิบัติการที่กำหนดเอง ฯลฯ … มันไม่ได้มีไว้ สำหรับบริษัทร๊อกฟอร์ดที่มีชื่อเสียงในฐานะ “ทุนด้านซอฟต์แวร์”

หากมี“ ทุนซอฟต์แวร์” อยู่ย่อมเป็นเรื่องธรรมดาที่ตรงกันข้ามกับ“ ทุนฮาร์ดแวร์” มีอยู่เช่นกัน บริษัทแห่งนี้น่าจะมีชื่อเสียงที่รู้จักกันดีในการผลิตฮาร์ดแวร์ซุปเปอร์คอมพิวเตอร์ต่างๆ เฉินจินถามว่า“ ทุนฮาร์ดแวร์” อยู่ที่ไหน?”

อลิซเลยตอบกลับไปว่า“ มีสถานที่หนึ่งที่เรียกว่า“ ซิลิคอน วอนเล” ซึ่งตั้งอยู่ในบริเวณอ่าวของเมืองโกลด์เมาเทน ในรัฐแคลิฟอเนียเป็นเมืองหลวงด้านฮาร์ดแวร์ที่มีชื่อเสียงที่สุด…. มันอยู่ห่างจากฐานบังชาการประมาณ 2,900 กิโลเมตร”

“ซิลิคอน? มันมีอยู่ในโลกนี้ด้วยเหรอ?”

“ เจ้านายหลังจากสงครามทำลายล้างเกิดขึ้นเป้าหมายหลักในกลยุทธ์การสงครามซิลิคอนวอนเลนั้นอยู่ในรายชื่อที่แบล๊กลิสต์ที่จะต้องถูกโจมตี มันมีความเป็นไปได้ต่ำมากที่เมืองนี้จะรอดจากการโดนทำลายล้างเหมือนเมืองล็อกฟอร์ด”

อย่างไรก็ตามเฉินจินกล่าวว่า“ ถึงกระนั้นหลังจากการจู่โจมในเขตปริมณฑลรอบเมืองโดนัทตี้ เสร็จเรียบร้อยแล้วเป้าหมายต่อไปก็คือซิลคอนวอนเล!” เขาต้องการที่จะดูว่ามันเป็นไปได้ที่จะหาอุปกรณ์และเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องกับการผลิตชิปที่นั้น

ตอนนี้เฉินจินมีทองคำมากกว่า 20,000 ตันจากเมืองโดนัทตี้ รวมถึงฮาร์ดแวร์และซอฟต์แวร์จากเมืองร๊อคฟอร์ดที่จะขนส่งมา ด้วยเที่ยวบินหมายเลข 9 และเป็นช่องทางเดียวเท่านั้นในการขนส่งซึ่งมันอาจใช้เวลานานกว่า 1 เดือนในการทำงานให้เสร็จ ตอนนี้เฉินจินทำได้เพียงรออย่างอดทนเพียงเท่านั้น

ตอนนี้ความสนใจหลักของเฉินจินกลับมายังเรื่องบนโลกอีกครั้ง ในช่วงสองเดือนที่ผ่านมาเขาต้องแบกและขนย้ายส่วนประกอบการผลิตจำนวนมาก ซึ่งมีมอเตอร์ไร้ตัวแปรง 50,000 ชิ้น และแต่ละชิ้นมีน้ำหนัก 60 กรัม ดังนั้นน้ำหนักรวมคือสามตัน นอกจากนี้ยังมีชิ้นส่วนของแขนกล 50,000 คู่สำหรับแขนหุ่นยนต์ ชิ้นส่วนแต่ละคู่มีน้ำหนัก 100 กรัม น้ำหนักรวมแล้วห้าตัน ถ้านำน้ำหนักของทั้งสองอันนี้มารวมกันก็คือแปดตัน

ด้วยส่วนประกอบมากมายที่จะขนส่งพวกมันจะต้องถูกจัดระเบีบยอย่างเรียบร้อยในภาชนะพิเศษสำหรับส่วนประกอบ แต่ละคอนเทนเนอร์สามารถเก็บส่วนประกอบได้ 40 กิโลกรัม ด้วยน้ำแปดตันหมายความว่าเฉินจินต้องเติมตู้คอนเทนเนอร์ 200 ตู้ ซึ่งปัญหาต่อมาก็คือเขาจะทำการขนส่งตู้คอนเทนเนอร์ 200 ตู้อย่างไร

เฉินจินวางแผนด้วยวิธีนี้: ประมาณสองโมงเช้าเขาจะนำหุ่นจำลองมนุษย์สองตัว (ที่ไม่ได้ติดเชื้อไวรัส) ให้มายังโลก จากนั้นพวกมันจะบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์ลงไปที่รถเบนซ์ขนาดใหญ่ของเขา สำหรับการเดินทางแต่ละครั้งพวกเขาจะบรรทุกสองตู้ ภาชนะจะถูกวางไว้ในหีบและเบาะหลัง สามารถบรรจุ 40 ตู้เข้าไปในรถ

จากนั้นเฉินจินจะนำหุ่นยนต์จำลองตัวหนึ่งเดินทางไปกับเขาและขับรถบรรทุกสินค้าไปยังคลังสินค้าขนาดเล็กที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงสองกิโลเมตร หุ่นยนต์จะช่วยเขาขนถ่ายตู้คอนเทนเนอร์ซึ่งจะถูกเก็บไว้ชั่วคราวในคลังสินค้า หุ่นยนต์จำลองเสมือนมนุษย์ตัวอื่นๆจะยังคงขนสินค้าลงจากห้องของเขาต่อไปเรื่อยๆ

หลังจากขนถ่ายสินค้าเขาจะขับรถกลับไปที่พักเหมือนเดิมและเริ่มการขนส่งสินค้าครั้งที่สองจนครบ 200 ตู้คอนเทนเนอร์จะต้องเดินทางไปที่คลังสินค้าทั้งหมดโดยอาจใช้เที่ยวไปกลับห้าครั้ง การเดินทางแต่ละครั้งใช้เวลาประมาณ 25 นาที ทุกวันเขาจะต้องรีบตื่นตั้งแต่ตีสองไปจนถึงประมาณตีสามครึ่ง (เพราะจะมีคนอื่นที่จะเอาของๆเขาไปทิ้งหลังจากรุ่งเช้า) เขาจะต้องทำกิจวัตรนี้ทุกวัน ไม่ว่าฝนจะตกหรือแดดออกเขาต้องทำสิ่งนี้เป็นเวลาสองเดือนหรือมากกว่านั้น มันจะไม่ทำให้เขาเหนื่อยเกินไป เฉินจินเพียงแค่ให้ยืมมือหุ่นยนตร์ในระหว่างกระบวนการขนถ่ายเพื่อเพิ่มความเร็วในการเคลื่อนย้ายสินค้าเพียงเท่านั้น

ปัญหาคือว่าสิ่งนี้จะส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อส่วนที่เหลือของเขา มันจะทำให้เวลาชีวิตของเขายุ่งเหยิง … แม้ว่าเวลานอนปกติของเขาจะค่อนข้างผิดปกติ ใครจะทนสิ่งนี้ได้อย่างต่อเนื่องเป็นเวลาสองสามเดือนได้?

ดังนั้นตอนนี้เขาเดือดร้อนมาก! เฉินจินเกลียดช่วงเวลานี้อย่างสุดซึ้ง! เฉินจินกัดฟันของเขาก่อนที่จะบ่นพึมพำ “ ยาซาว่าอิเล็คทริคจากญี่ปุ่นคคอร์ปอเรชั่นฉันจะจดจำชื่อนี้ไปจนตาย! พวกนายทำให้ฉันตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ที่ต้องทำงานขนส่งย้ายสินค้า ฉันเป็นมหาเศรษฐีที่มีค่าทองคำมากกว่า 20,000 ตัน! มีอำนาจมากมาย ฉันสัญญาว่าฉันจะทำให้บริษัทยาซาว่าต้องล้มสลายถ้าฉันทำไม่ได้ทุกคนอย่ามาเรียกฉันว่าเฉินจิน!”

ในใจของเขาเฉินจินเขาโกรธแค้นบริษัทยาซาว่าเป็นอย่างมากที่ทำให้เขาขุ่นเคือง เขาจะไม่หยุดพักจนกว่าเขาจะทำลายบริษัททั้งหมดนั้นไปได้

วันที่ 10 เมษายน นี้ก็ผ่านไปมากกว่า 20 วันนับตั้งแต่การมาของเสี่ยวเต่า ในที่สุดเสี่ยวเต่าก็มาถึงเมืองซางไฮอีกครั้ง เธอถือสคริปต์ที่เธอเขียนไว้และเธอก็ยิ้มอย่างมั่นใจ เธอสร้างสคริปต์นี้อย่างพิถีพิถันโดยใช้เวลาไป 23 วัน ในการแสวงหาเรื่องราวที่มีความสุขและน่าสนใจของเธอเธอได้ละทิ้งสคริปต์มากมายที่ร่างขึ้นมาจนมถึงบทที่เธอต้องการ มันมีคำที่ถูกบรรจุอยู่ในนั้นเกือบ 100,000 คำ ในที่สุดเธอได้เขียนสคริปต์ที่เธอค่อนข้างพอใจ

มันเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับหุ่นยนต์วาวา เธอเชื่อว่าบทนี้จะเข้าตาของเจ้านายเฉินและได้รับการอนุมัติอย่างแน่นอน เธอจะได้รับสิทธิ์ในการสร้างภาพยนตร์ให้เป็นทรัพย์สินทางปัญญาของหุ่นยนต์วาวา

พนักงานต้อนรับกล่าวว่า“ ขอโทษด้วยค่ะเจ้านายเฉินไม่ได้อยู่ในออฟฟิศ เขามักจะแวะที่ออฟฟิศในตอนบ่าย คุณสามารถรอในล็อบบี้ได้ครับ”

“ โอเคฉันจะรอให้เขามาในตอนบ่าย” เสี่ยวเต่านั้งรอที่โซฟาเธอวางบทไว้บนหัวเข่าของเธอและผลักกรอบแว่นตาสีชมพูของเธอขึ้นไปบนจมูกของเธอ จากนั้นเธอเริ่มตรวจสอบว่ามีส่วนใดในบทที่ควรแก้ไขบ้าง

เวลา 14.00 น. เฉินจินกลับมาที่ บริษัท เขาใช้เวลาครึ่งชั่วโมงแรกเพื่อจัดการกับงานเร่งด่วนบางอย่าง ไม่นานหลังจากนั้นก็พนักงานต้อนรับที่เขาเห็นเสี่ยวเต่ามารออยู่ก่อนหน้านี้ พนักงานจึงรอให้เฉินจินทำงานให้เสร็จก่อร เฉินจินหันไปมองดูการแต่งกายของเธอ ชุดรูปแบบเสื้อผ้าของเธอเป็นสีชมพูและเธอไว้ผมหางม้าของเธอในสไตล์หลวมและดูกว้างๆ ใบหน้ากลมของเธอช่างน่ารักเช่นเคย ด้วยแว่นที่ไม่มีกรอบสีชมพูคู่หนึ่งระดับความน่ารักของเธอเพิ่มขึ้นจากเดิมมากและรัศมีความฉลาดของเธอเพิ่มขึ้นสองเท่า รูปร่างหน้าตาของเธอทำให้ดวงตาดูสว่างไสว

“ เจ้านายเฉินช่วยโปรดดูบทนี้ด้วยค่ะ ฉันเขียนเอง มันเกี่ยวกับหุ่นยนต์วาวาและเผ่าพันธุ์มนุษย์ พวกเขาก้าวไปข้างหน้าอย่างไรเมื่อเจอกับปัญหามากมาย และ การเลือกปฏิบัติตัวด้วยความรักและ ความเข้าใจซึ่งกันและกันผ่านเรื่องราวต่างๆ ที่วาวาสร้างให้กับมนุษย์ ฉันเชื่อว่าคุณจะชอบบทนี้ด้วย!” เธอถือบทไว้บนโต๊ะทำงาน เธอเหยียดนิ้วเบา ๆ เข้าหาเฉินจิน

“ เธอเขียนบทนี้จริงๆเหรอ?” เฉินจินค่อนข้างประหลาดใจ เฉินจินรับบทนั้นมาอ่านแล้วพูดว่า“ โอเคมาดูกันว่าเรื่องนี้เป็นอย่างไร”

คอมเม้นต์

การแสดงความเห็นถูกปิด