ท่านประธานที่รัก – ตอนที่ 199 ความโกรธ
เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายตื่นตระหนกด้วยน้ำเสียงที่โกรธเกรี้ยวกลัวและพูดว่า: “ท่านครับคุณช่วยบอกหมายเลขบัตรประชาชนของคุณหน่อยได้ไหม?”
อีกฝ่ายลืมไปแล้วอย่างเห็นได้ชัดว่าเขาเป็นใคร
ซางหลินยิ้มอย่างเย็นชา: “ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ผมเพิ่งโทรเรียกรถพยาบาล ตอนนี้ไม่เห็นแม้แต่เงา ไม่รู้ว่าใครรับเรื่อง โรงพยาบาลคุณประสิทธิภาพต่ำแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหน ถ้ายังไม่รีบมาเงินทุนอุปกรณ์การแพทย์ของครึ่งปีหลัง หย่วนเซิ้งจะถอนออกให้หมด ”
ซังหลินจวินยอมรับว่าเขาโกรธเขา ตอนนี้แม้แต่อุ้มลูกชายก็ไม่กล้า กลัวว่าถ้าอุ้มขึ้นรถ เขาจะไม่หายใจ
จากนั้นพยาบาลที่เข้าเวรก็ถึงกับผงะกับคำขู่ของเขาและไม่ถามอีกต่อไปว่าเขาเป็นใครและพูดตรงๆว่า: “คุณซังขออภัยจริงๆค่ะ อุบัติเหตุเมื่อสักครู่นี้ รถของเราติดอยู่แถวนั้นพอดี วางใจได้ค่ะ เดี๋ยวทางเราจะเร่งให้”
“ เฮ้อ ให้มันได้แบบนี้สิ”ซังหลินจวินไม่สนใจที่จะฟังเธอเขาจึงวางสายโทรศัพท์
เฉินอินที่ยังคงส่งเสียงดังอยู่ตอนนี้ถูกเหล่าฟู่ต่อยจนสลบ เฉินเฉียวไม่ได้ชายตามองเธอเลย เห็นได้ชัดว่ามิตรภาพระหว่างทั้งสองสิ้นสุดลง
เธอไม่ได้รู้สึกเจ็บเหมือนแต่ก่อน
ถ้าโย่วอีไม่ได้รับบาดเจ็บซังหลินจวินจะมีความสุขมากที่ เฉินเฉียวเติบโตขึ้นในที่สุด
แต่สิ่งที่แลกมาในการเติบโตของเธอนั้นสูงมากจนแม้แต่เขาก็ยังมีความกลัวอยู่
เขาย่อตัวลงและช่วยประคองขึ้น: “เฉียวเฉียวไม่ต้องกังวลรถพยาบาลจะมาถึงเร็ว ๆ นี้และโย่วอีจะได้รับการรักษาทันทีที่รถมาถึง”
เฉินเฉียวดูเหมือนจะได้สติในขณะนี้เธอมองเขาด้วยดวงตาสีแดงจับแขนของเขาแน่นและถามราวกับว่ากำลังจับฟางเส้นสุดท้าย: “หลินจวิน โย่วอีจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม เขาจะอยู่กับฉันตลอดไปใช่ไหม?
เมื่อ เฉินเฉียว เปิดปากของเธอเพื่อพูดเสียงของ ซังหลินจวิน ก็แหบแห้ง
เขาสัมผัสผมนุ่ม ๆ ของเธอและให้คำมั่นสัญญากับเธอ: “เฉียวเฉียว โย่วอีต้องอยู่กับเราแน่ๆ”
เฉินเฉียว พยักหน้าทั้งน้ำตา
ซังหลินจวินมองไปที่โย่วอีแต่ดวงตาของเธอค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดง
สิบนาทีต่อมาเมื่อรถพยาบาลมาถึงดวงตาของเฉินเฉียวก็แดงก่ำและซังหลินจวินก็ดูเหนื่อยล้าเช่นกัน
โย่วอีถูกหามขึ้นรถพยาบาล เฉินเฉียวตามเข้าไปด้วย
ซังหลินจวินไปที่จิ้งหย่วนเพื่อแจ้งให้แขกที่มาร่วมงานแต่งงานทราบว่างานแต่งงานของวันนี้ถูกยกเลิกชั่วคราว
และเราต้องแก้ปัญหาผู้ร้ายที่อยู่ตรงหน้า
ครั้งนี้
เขาจะไม่มีวันปล่อยเธอไป
ซังหลินจวินนั่งอยู่เบาะหลัง กำโทรศัพท์แน่น
เหล่าฟู่มองไปที่เจ้านายของเขาในใจก็กังวลมาก แต่ก็ยังต้องทนต่อไปเขารู้สึกเสียใจกับนายน้อย ที่ประสบอุบัติเหตุตั้งแต่อายุยังน้อย แต่เขาก็ยังคงพูดปลอบใจว่า: “นายท่านไม่ต้องกังวล นายน้อยมีดวงมาตั้งแต่เด็กตอนนี้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยนายน้อย จะฟื้นขึ้นมาอย่างมีสุขภาพที่ดีอย่างแน่นอน ”
ซังหลินจวินอยากจะพูดว่าคำปลอบโยนของเหล่าฟู่ไม่ได้ดีมากนัก
เขาอ้าปาก แต่พูดอะไรไม่ออก
เมื่อเห็นว่านายท่านท่าทางแบบนี้ เหล่าฟู่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
เพียงแค่เห็นผู้หญิงที่หลับอยู่ข้างๆเขาแอบดูถูกว่าผู้หญิงคนนี้ทำร้ายนายน้อยและเธอต้องถูกขังไว้ในคุกและจะไม่สามารถออกไปได้อีก
เมื่อรถมาถึงจิ้งหย่วนเหล่าฟู่ไม่ออกจากรถเขายังคงมองผู้หญิงในรถเพื่อไม่ให้เธอตื่นขึ้นมาและแอบวิ่งหนีไป
เมื่อซังหลินจวินลงจากรถเขาก็เห็นภาพงานแต่งงานขนาดใหญ่สองภาพที่ประตู
คนด้านบนคนหนึ่งคือเขาและอีกคนคือ เฉินเฉียว ภาพที่ถ่ายออกมานั้นสวยงามโดยมีชายและหญิงที่ดูเป็นธรรมชาติ
ถ้าวันนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นวันนี้ต้องเป็นวันที่เขามีความสุขที่สุดในชีวิต
แต่ตอนนี้วันนี้ทำให้เขาจำได้อย่างลึกซึ้ง แต่มันทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดมากยิ่งขึ้น
ซังหลินจวินเดินไปที่พรมแดงทีละก้าวแขกที่มาและไปพร้อมแก้วไวน์ก็มาคุยกับเขา
ซังหลินจวินพูดขอโทษแล้วเดินตรงเข้าไป
เมื่อเขาเดินไปที่แท่นสูงสำหรับเจ้าบ่าวและเจ้าสาวเขาถือไมโครโฟนที่วางอยู่บนนั้นและกล่าวว่า “ขอบคุณทุกคนที่มางานแต่งงานของซังในวันนี้ แต่มีปัญหาเล็กน้อยเกิดขึ้นชั่วคราวในวันนี้ งานแต่งงานอาจถูกเลื่อนออกไปต้องขอโทษทุกคนด้วย”
เขาก้มลงและโค้ง
ส่วนซังหลีหย่วนและคุณนาย ซึ่งยังคงพบปะญาติและเพื่อน ๆ ในห้องโถงได้ยินข่าวดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ
โกรธจนหน้าอกยุบๆพองๆ
เฉียวอวี้หมิ่นตาม ซังหลีหย่วนมาพร้อมหยิบยาในกระเป๋าออกมาทันทีเทออกหนึ่งเม็ดและให้เขากิน
หลังจากที่ซังหลีหย่วนผ่อนลมหายใจเขาก็ระงับความคับแค้นใจและมองไปรอบ ๆ เมื่อเขาเห็นไม้เท้าแดงข้างห้องครัวเขาก็เดินตรงไปจับไม้เท้าและออกไปอย่างกระวนกระวาย
ซังหลินจวินฟังแขกที่อยู่ด้านล่างคุยกันและแสดงออกที่เย็นชาของเขายังคงไม่เปลี่ยนแปลง
จนกระทั่งไม้เท้าถูกเหวี่ยงเข้าหาเขาในขณะที่ถือไม้เท้าเขามองไปที่แก้มที่แดงก่ำเขาวางไมโครโฟนในมือลงและอธิบายอย่างใจเย็น” พ่อ ผมรู้ว่าคุณโกรธมาก ครั้งนี้ผมไม่มีทางเลือกตอนนี้ผมมีเรื่องทุกข์ใจอยู่แล้ว ผมหวังว่าพ่อจะใจเย็น ”
ทันทีที่ซังหลีหย่วน ได้ยินว่าลูกชายของเขาที่ไม่ได้เรียกพ่อมาหลายปีเขาไม่รู้จะพูดอะไรเกี่ยวกับอารมณ์ที่ซับซ้อนในใจเขาได้ยินคำอธิบายของลูกชายและพูดด้วยความโกรธ: ตอนแรกพวกแกบอกจะแต่งงาน แล้วตอนนี้จะแต่งจริงๆแล้วกลับมายกเลิก แล้วจะเอาหน้าของหย่วนเซิ้งไปไว้ที่ไหนในอนาคตฉันจะออกไปข้างนอก การพบปะผู้อื่นฉันกลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นตัวตลกที่น่าหัวเราะในสายตาของคนอื่นการหมั้นหมายลูกชายหนีออกจากงานและเมื่อถึงแต่งงานแล้วลูกสะใภ้ก็หายตัวไปแกต้องการทำลายชื่อเสียงหรือไง?”
ซังหลินจวินปลดไม้เท้าที่ถืออยู่ในมือพ่อเขาอย่างแน่นหนาช่วยให้เขาเดินไปที่ห้องโถงและพูดกับเขาว่า “พ่อผมมีเรื่องที่ต้องหยุดงานแต่งงานในวันนี้จริงๆผมหวังว่าคุณจะฟังได้คำอธิบายของผมตอนนี้เฉียวเฉียวอยู่ในโรงพยาบาลผมหวังว่าคุณจะไม่เข้าใจเธอผิด ”
“ได้ ฉันจะฟังแกต้องพูดให้มีเหตุผลนะ”
ซังหลีหย่วนหัวเราะเยาะเขา
สำหรับผู้หญิงคนนั้น ไหนๆครั้งนี้ก็แต่งงานไม่สำเร็จแล้ว งั้นก็อย่ามาปรองดองกับตระกูลซังอีก
ความกังวลสว่างวาบในดวงตาของซังหลินจวินเขาไม่รู้ว่าเรื่องโย่วอีจะบอกพ่อของเขาดีไหม แต่ว่าเรื่องนี้คงจะปิดได้ไม่นาน
หลังจากคิดแล้ว เขาก็ตัดสินใจพูดความจริง
“ก่อนที่ผมจะพูด พ่อต้องใจเย็น ๆ ”
ซังหลีหย่วนเลิกคิ้วและมองไปที่ลูกชายของเขาเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม: “วางใจเถอะ พ่อแกรับไหว ฉันไม่ได้อ่อนแออย่างที่แกคิด”
คอมเม้นต์