ปล้นสวรรค์ – บทที่ 99 ฮันชือเยี่ยกับว่าที่ลูกเขย
SPH :บทที่ 99 ฮันชือเยี่ยกับว่าที่ลูกเขย
ภายในห้องโถงหลักของบ้านตระกูลฮัน ฮันชือเยี่ยและภรรยาของเขา รวมถึงฮันเสวี่ย กำลังนั่งอยู่บนโซฟา
เพื่อรอการมาถึงของเย่หยู
ก็อกๆ!
ลุงโจว คนขับเคาะประตู แล้วเดินเข้ามา “คุณฮัน เย่หยู อยู่ที่นี่แล้ว”
ฮันชือเยี่ย พยักหน้า มีแสงวูบผ่านนัยน์ตาของเขา “เข้าใจแล้ว”
“พ่อแม่ หนูจะไปรับเย่หยู!”
เมื่อฮันเสวี่ย ได้ยินดังว่า เย่หยู มาถึง เธอก็กระโดดขึ้น และวิ่งไปที่ทางเข้าบ้าน
ฮันเสวี่ยเห็น เย่หยูเดินช้า ๆ แล้ววิ่งไปจับแขนของเย่หยู โดยแสร้งทำเป็นบ่นว่า “เย่หยู, ใช้เวลานานจัง”
เย่หยู ถือกล่องของขวัญยิ้ม แล้วตอบว่า “ไม่ใช่เพื่อเตรียมของขวัญเหรอ?”
ฮันเสวี่ย พูดพร้อมกับยิ้มเบาๆ “รีบ ๆ ไปเถอะ พ่อแม่ของฉัน รออยู่แล้ว”
ที่ห้องโถงหลัก หมิ่นโหรว ในชุดกี่เพ้าของเธอ ยิ้มอย่างอบอุ่น
หมิ่นโหรว หันไปมอง ฮันชือเยี่ย และขมวดคิ้ว “ชือเยี่ย คุณทำอะไรอยู่? ทำไมต้องหลับตาด้วยล่ะ?”
ฮันชือเยี่ย เอนกายบนโซฟา พร้อมถ้วยไวน์เขียวมรกตในมือของเขา มันเป็นถ้วยเรืองแสงที่เขาประมูลมาก่อนหน้านี้
ปิดตาของเขา นั่งจิบไวน์ แล้วปล่อยลมหายใจยาว ๆ “ เมื่อฉันคิดว่า เห็นเด็กเหลือขอ ฉันรู้สึกรำคาญตา!
อย่างที่คาดไว้ ไวน์รสชาติดี” “ถูกต้องแล้ว”
เย่หยู ได้พบกับฮันชือเยี่ยและหญิงวัยกลางคนที่สวยงาม นั่งอยู่บนโซฟา เดินเข้าไปในห้องโถงหรูหราของครอบครัวฮัน คาดว่า เธอน่าจะเป็นแม่ของฮันเสวี่ย
แต่ฮันชือเยี่ย ยังคงหลับตาและชิมไวน์ และไม่มองมาที่เขาเลย
เย่หยู ไม่ได้สนใจฮันชือเยี่ย และพูดกับยิ้หมิ่นโหรว ว่า “สวัสดีครับคุณลุง คุณป้า ผมเย่หยู นี่เป็นการพบกันครั้งแรก
นี่เป็นของขวัญจากผม”
หมิ่นโหรวเห็นว่า เย่หยูหน้าตาดี รู้สึกประทับใจเขามาก เธอเรียกเย่หยู เพื่อให้นั่งลงทันที
“ดูสิ มาเร็วจัง ทำไมต้องเอาของขวัญแบบนี้มาด้วยล่ะ!”
เย่หยู ฉวยโอกาสที่จะนั่งลง วางกล่องของขวัญบนโต๊ะน้ำชา และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ผมได้ยินมาจากฮันเสวี่ย ว่าคุณป้า ชอบการประดิษฐ์ตัวอักษรและภาพวาด
รอยยิ้มในดวงตาของหมิ่นโหรวชัดเจนขึ้น เธอพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ และพูดว่า “เธอค่อนข้างมีน้ำใจเสี่ยวหยู”
ฮันชือเยี่ย ซึ่งอยู่ด้านข้างเห็นภรรยาของเขา เห็นพูดคุยกันอย่างมาก จนเขารู้สึกไม่พอใจ จึงพูดว่า
“รูปภาพอะไรกัน ที่เด็กมัธยมธรรมดาๆ จะสามารถนำมาเป็นของขวัญได้?
หมิ่นโหรวตำหนิฮันชือเยี่ย แล้วก็หันกลับมาและกล่าวขอโทษเย่หยูว่า “เสี่ยวหยู อย่ากล่าวโทษคุณลุง อารมณ์ของเขาไม่ดีเลย ในช่วงสองวันที่ผ่านมา เขาไม่ได้ตั้งใจดูถูกเธอหรอกนะ”
เย่หยูพยักหน้าเพื่อแสดงว่าเขาเข้าใจ และไม่สนใจ
แต่ฮันชือเยี่ยคือฮันชือเยี่ย พูดอย่างเย็นชารวดเร็วว่า “ฉันไม่ชอบเขา เขายากจน!”
“ครอบครัวของเรา ไม่เคยกังวลเรื่องอาหารและเสื้อผ้า สามารถมีทุกอย่างที่ต้องการ!” ถ้าติดตามคุณไป เธอจะยังคงใช้ชีวิตแบบนี้ได้หรือไม่? “
ฮันชือเยี่ย ถือถ้วยเรืองแสง หลับตาและลิ้มรสมัน อย่างระมัดระวัง หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาถามว่า “คุณเห็นถ้วยเรืองแสงนี่ไหม?”
“มันมีมูลค่าห้าพันล้าน!” นี่คือประเภทของเงิน ที่คุณจะไม่มีวันได้รับตลอดชีวิต! และฉันสามารถทิ้งมันไปตามใจชอบ
ถ้าคุณมีสถานะและคู่ควรกับฮันเสวี่ย
ฉันจะไม่พูดอะไรเลย และยอมให้คุณอยู่กับฮันเสวี่ย! “
ฮันเสวี่ยขมวดคิ้วและจ้องที่ ถ้วยเรืองแสง ในฝ่ามือของฮันชือเยี่ย เธอตรวจสอบอย่างรอบคอบสักครู่ แล้วพูดด้วยความประหลาดใจว่า “พ่อถ้วยเรืองแสงนี้เปลี่ยนเป็นไวน์ชั้นเลิศ เมื่อเทน้ำเข้าไปใช่มั้ย?”
มุมปากของฮันชือเยี่ย ยกขึ้นอย่างภาคภูมิใจพูดว่า “ถูกต้อง! ฉันใช้เงินห้าพันล้าน เพื่อซื้อจากการประมูล
มันไม่ใช่เวทมนตร์หรอกเหรอ?”
ฮันเสวี่ย เบิกตากว้าง และมองดูพ่อที่น่าภาคภูมิใจในวิธีการที่ตลก หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็ยิ้มแล้วพูดว่า “พ่อ รู้จักเจ้าของถ้วยเรืองแสงนี่มั้ย?”
ฮันชือเยี่ย เอาไวน์มาจิบ แล้วพูดว่า “จะรู้ได้ยังไง?”
ฮันเสวี่ย จ้องมองที่ฮันชือเยี่ย แล้วพูดต่อว่า “ถ้วยเรืองแสง ที่พ่อใช้เงินห้าพันล้านเหรียญเพื่อซื้อเป็นของเย่หยู!”
ร่างกายของฮันชือเยี่ย สั่นไหว และในที่สุดก็ลืมตาขึ้นมา เมื่อเขาตะโกนด้วยความไม่เชื่อว่า “เป็นไปไม่ได้!”
ฉันไม่สนใจ ถ้าคุณมีเงิน จริง ๆ น่ะนะ
ฮันชือเยี่ย มองดูที่เย่หยู อย่างตกใจ ราวกับว่าเขาไม่ได้คาดหวังว่า เจ้าของของการประมูลจะเป็นแฟนของลูกสาวของเขา
“คุณไม่ใช่เจ้าของสุดยอดการประมูลใช่ไหม?”
เย่หยู พยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้ม “ถูกต้องนี่เป็นครั้งที่สองที่เราเจอกันใช่มั้ย?”
เมื่อคิดถึงสิ่งที่ฮันเสวี่ย พูดมาก่อนหน้า ฮันชือเยี่ยก็ถาม เย่หยู ว่า “เสี่ยวเสวี่ยบอกว่าถ้วยเรืองแสง นี้เป็นของคุณใช่ไหม?
“ใช่ ผมเคยเอาถ้วยเรืองแสงให้ฮันเสวี่ยดูมาก่อน”
“หึ่งๆ!” ฮันชือเยี่ย สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดด้วยความตกใจว่า “คุณคือหัวหน้าของสุดยอดการประมูล และถ้วยเรืองแสงนี้เป็นของคุณ แล้วฉันจะไม่…”
เย่หยูพยักหน้ายิ้มแล้วพูดว่า “ถูกต้อง! นี่เท่ากับคุณลุง ใช้ห้าพันล้านซื้อถ้วยเรืองแสงของผม”
เมื่อได้ยินดังนั้น หมิ่นโหรวและฮันเสวี่ย ต่างก็มองที่ฮันชือเยี่ยอย่างประหลาด
เย่หยู เห็นลักษณะที่ไม่เชื่อของฮันชือเยี่ย มุมปากของเขายกขึ้น ขณะที่เขายิ้มแล้วพูดว่า “ตอนแรกผมต้องการให้
ถ้วยเรืองแสง กับคุณลุงฮัน แต่ลุงฮัน กลับประมูลมันจริงๆ ใครรู้ว่ามันจะเป็นเช่นนั้น ไม่ใช่เหรอครับ? “
ใบหน้าของฮันชือเยี่ย นั้นมืดครึ้มไปหน่อย เขาตะคอกอย่างเย็นชา และวางถ้วยเรืองแสงลง ไวน์นี้ ดื่มไม่ลงอีกต่อไป
ฮันเสวี่ย ย้ายไปนั่งข้างๆของฮันชือเยี่ย แล้วถามด้วยรอยยิ้มเบาๆ “พ่อ ถือว่าพ่อตกลงแล้ว ถูกต้องมั้ย?”
ฮันชือเยี่ย ตะโกนว่า “อะไรนะ?”
ฮันเสวี่ยค่อนข้างวิตกกังวล และรีบพูดว่า ” ก็พ่อบอกว่า ตราบใดที่เย่หยู มีห้าพันล้าน พ่อจะเห็นด้วยที่จะให้เราคบกัน!”
ฮันชือเยี่ย อ้าปาก แต่พูดอะไรไม่ออก หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พูดว่า “อืม ห้าพันล้านเป็นแค่พื้นฐาน พ่อหมายความว่า ต้องมีอีกห้าพันล้าน!”
ฮันเสวี่ยเยาะเย้ย และเตะฮันชือเยี่ยเบา ๆ ว่า “ฮึ่ม! พ่อ เป็นคนที่เชื่อถือไม่ได้เลย!”
ในเวลานี้ เพื่อเห็นแก่ลูกสาวของตัวเอง ฮันชือเยี่ย ยื่นหน้าเขาแล้ว ยกคางขึ้น เขามองเย่หยูแบบมีเลสนัย ฉันไม่เชื่อว่าคุณจะสามารถหามาได้อีกห้าพันล้าน!
เมื่อเห็นสีหน้าของฮันชือเยี่ย เย่หยูก็พบว่ามันตลกดี
“ลุงฮัน ตั้งแต่ที่ เข้าร่วมการประมูลมา ลุงต้องรู้ว่าถ้วยเรืองแสง ไม่ใช่สินค้าชิ้นเดียวที่ถูกประมูล!”
ฮันชือเยี่ย เอนหลังบนโซฟา และพูดด้วยใบหน้าที่มืดครึ้มว่า“ แน่นอน ฉันรู้ว่ามีมากกว่าแค่ ถ้วยเรืองแสงเท่านั้นยังมีของดี ๆ อื่นๆ อีกมากมาย! หนังสือโบราณเล่มสุดท้ายถูกขายไปที่ 10,000 ล้านหยวน!”
เมื่อมาถึงจุดนี้ฮันชือเยี่ย ก็คิดอะไรบางอย่างได้ และมองไปที่เย่หยู ด้วยความไม่เชื่อ หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ค่อยๆถามว่า “อย่าบอกว่า รายการประมูลเหล่านั้นเป็นของคุณเช่นกัน?”
เย่หยู หักนิ้วมือ พลางพยักหน้า แล้วพูดว่า “เข้าใจถูกต้องแล้ว!” รายการในการประมูลทั้งหมดเป็นของผม! “
ฮันชือเยี่ย ตกใจมากจนอ้าปากค้าง เขามองเย่หยู และพูดไม่ออกอยู่นาน
ถึงแม้หมิ่นโหรวจะตกใจ แต่เธอก็ยังคงถามอย่างจริงจังว่า“ เย่หยูตัวน้อย บอกป้ามา ว่าคุณได้รับเงินเท่าไหร่จากการประมูลครั้งก่อน”
“หนึ่งหมื่นห้าร้อยยี่สิบสามล้านหยวน!”
หมิ่นโหรว และฮันชือเยี่ย ต่างก็มองเย่หยู ด้วยความประหลาดใจ พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่า เย่หยูจะรวยขนาดนี้
“ห้ะ!” หนึ่งหมื่นล้าน! มันเป็นเงินเท่าไร!?
ฮันเสวี่ย อุทานต่อ จากนั้นเธอกลอกตาของเธอ และดึงแขนของฮันชือเยี่ย อย่างอ่อนโยนพูดว่า “พ่อตอนนี้เย่หยู มีมากกว่าหมื่นล้าน พ่อไม่มีอะไรจะพูดใช่มั้ย?”
หัวใจของฮันชือเยี่ยนั้นขมขื่น เขากังวลใจที่จะได้เห็น เด็กหน้าเหม็นคนนี้ มาเกาะแกะหัวผักกาด ที่เขาปลูกไว้นานหลายปี?
จากนั้นเธอ สถานะที่แท้จริงของฮันเสวี่ย ฮันชือเยี่ย ก็ทำใจแข็ง และพูดอย่างใจเย็นว่า “ไม่!
ฮันเสวี่ยตกใจ ตาของเธอแดงเล็กน้อย และเธอสำลักด้วยเสียงสะอื้น ขณะที่เธอถามว่า “ทำไม ไม่ได้?”
หมิ่นโหรว เห็นว่าลูกสาวของเธอกำลังจะร้องไห้ ดังนั้นเธอจึงรู้สึกเสียใจในใจ เธอจ้องมองไปที่ฮันชือเยี่ย และดุด่าว่า “ชือเยี่ย คุณต้องมีเหตุผลอื่นใช่มั้ย?
ฮันชือเยี่ย ลุกขึ้นมองอย่างอย่างจริงจังไปที่ เย่หยู และพูดว่า “จริงๆแล้ว ฉันไม่สนใจหรอกว่าคุณจะมีเงินหรือไม่?”
ฮันชือเยี่ย ไม่สนใจดวงตาที่เหยียดหยามของหมิ่นโหรว และกล่าวอย่างจริงจังว่า
“สิ่งที่ฉันสนใจ คือความสามารถของคุณต่างหาก!”
คอมเม้นต์