ยอดหญิงอันดับหนึ่ง – ตอนที่ 200.3 หลี่ว์ชีเอ๋อร์โดนขู่ (3)

อ่านนิยายจีนเรื่อง ยอดหญิงอันดับหนึ่ง ตอนที่ 200.3 หลี่ว์ชีเอ๋อร์โดนขู่ (3) อ่านนิยายจีน.COM | อ่านนิยายจีนแปลไทย.

​หลี​่ว​์​ชี​เอ๋อร​์​ตัวอ่อน​ระทวย​ ​เข้าไป​คว้า​ขา​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​ไว้​หมับ​ ​จากนั้น​เริ่ม​ร้องไห้​เสียงดัง​โหวกเหวก​ ​“​ชี​เอ๋อร​์​ผิด​ไป​แล้ว​ ​เหนียง​เหนียง​!​ ​ชี​เอ๋อร​์​ไม่​ควร​ได้​คืบ​เอา​ศอก​!​ ​ชี​เอ๋อร​์​ขอ​ถอนคำพูด​เมื่อครู่นี้​ ​ชี​เอ๋อร​์​จะ​ฟัง​คำสั่ง​ของ​เหนียง​เหนียง​ทุกอย่าง​ ​เหนียง​เหนียง​ได้​โปรด​อย่า​ลงโทษ​ ​อย่า​ผลักไส​ชี​เอ๋อร​์​เลย​นะ​เจ้า​คะ​…​”​ ​นางร้องไห้​อย่าง​จริง​ครึ่ง​ไม่​จริง​ครึ่ง​ ​แต่​อาการ​ตกใจ​น่าจะเป็น​ความจริง

​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​พยุง​นาง​ขึ้น​มาช​้า​ๆ​ ​หยิบ​ผ้าเช็ดหน้า​ออกมา​ซับ​น้ำตา​ให้​นาง​พลาง​ยิ้ม​ให้​อย่าง​อ่อนหวาน​ ​น้ำเสียง​ราวกับ​เมื่อครู่นี้​เป็นการ​ล้อเล่น​ ​“​แบบนี้​สิ​ถึง​จะ​ถูก​ ​จริงๆ​ ​แล้ว​ ​ข้า​เอง​ก็​ไม่​อยาก​ส่ง​เจ้า​ไป​ที่ไหน​หรอก​ ​ตอน​อยู่​ที่​ค่าย​บัญชาการ​เมือง​เยี​่​ยน​หยาง​ ​เจ้า​ดูแล​ปรนนิบัติ​องค์​ชาย​สาม​เป็น​อย่างดี​ใน​ทุก​ด้าน​ ​หนัก​เอา​เบา​สู้​ ​แม้แต่​อาบน้ำ​เปลี่ยนเสื้อ​ผ้า​ก็​ยัง​จะ​แย่ง​ทำ​ ​ตอนที่​ข้า​อยู่​ใน​พระราชวัง​ ​ไม่มีใคร​มาบ​อก​ข้า​ ​แต่​เจ้า​กลับมา​ชงชา​ริน​น้ำ​ที่​เรือน​เอก​ให้​องค์​ชาย​สาม​เป็นประจำ​ ​เจ้า​เป็น​คนละ​เอียด​อ่อน​ถึง​เพียงนี้​ ​หาก​ตระกูล​ใด​ได้​เจ้า​ไป​อยู่​ด้วย​ก็​เป็นบุญ​วาสนา​ของ​เขา​ ​แต่ว่า​พี่ชาย​เจ้า​ได้​ฝากฝัง​เอาไว้​ ​ข้า​ก็​คง​ให้​เจ้า​เป็น​บ่าว​รับใช้​ตลอดชีวิต​ไม่ได้​เช่นกัน​ ​ความตั้งใจ​นี้​เจ้า​ควร​เข้าใจ​นะ​”

​ทุก​ถ้อยคำ​ที่​กล่าว​ ​ทำให้​หลี​่ว​์​ชี​เอ๋อร​์​ยิ่ง​ฟัง​สีหน้า​ก็​ยิ่ง​ซีด​ขาว​ ​หัวใจ​ก็​เต้น​ตึก​ตัก​ ​ครั้งนี้​คง​ตกใจกลัว​จน​ร้องไห้​จริงๆ​ ​ถึงกับ​ถอยหลัง​ไป​หลาย​ก้าว​ ​“​เหนียง​เหนียง​ ​ก่อนหน้านี้​ชี​เอ๋อร​์​ไม่ทราบ​ว่า​เหนียง​เหนียง​อยู่​ที่​ค่าย​บัญชาการ​…​จากนั้น​…​จากนั้น​…​อย่างไร​เสีย​เพราะ​ชี​เอ๋อร​์​ไม่​เจียมตัว​เอง​ ​หลังจากนี้​ชี​เอ๋อร​์​จะ​ไม่​ไป​เหยียบ​ที่​เรือน​เอก​อีก​แม้แต่​ก้าว​เดียว​…​ที่ไหน​มีท​่า​นอ​๋​อง​ ​ชี​เอ๋อร​์​จะ​หลบ​และ​จะ​รอ​จน​ว่า​เหนียง​เหนียง​จะ​จัดการ​ทุกอย่าง​ให้​ข้า​เสร็จ​”

​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​ยิ้ม​ ​“​เป็น​เด็ก​ที่​ฉลาด​เสีย​จริง​ ​ร้องไห้​หน้าตา​เปรอะเปื้อน​ราวกับ​ลูก​แมว​หมด​แล้ว​ ​รีบ​กลับ​ไป​ล้างหน้าล้างตา​แล้ว​เข้านอน​เถอะ​”

​หลี​่ว​์​ชี​เอ๋อร​์​รู้สึก​ขโมย​ไก่​ไม่ได้​เสีย​ข้าวสาร​อีก​กำมือ[1] ​ใน​ใจ​ทั้ง​กลัว​ทั้ง​เสียใจ​ ​จะ​กล้า​พูด​อะไร​ได้​อีก​ ​มิสู​้​รีบ​กลับ​ไป​เสียดี​กว่า

​ชูซ​ย่า​เห็น​แผ่น​หลัง​ของ​หลี​่ว​์​ชี​เอ๋อร​์​หาย​ไป​แล้วจึง​ยิ้ม​ ​“​ดูเหมือนว่า​หลังจากนี้​แม้แต่​มองหน้า​ท่าน​อ๋อง​ก็​คง​ไม่กล้า​แล้ว​ ​แต่ว่า​…​เหนียง​เหนียง​จะ​จัดการ​กับ​นาง​อย่างไร​หรือ​เจ้า​คะ​”

​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​ส่ายหน้า​ ​“​ไม่รู้​สิ​ ​ค่อย​ดู​อีกที​ก็แล้วกัน​ ​ช่วงนี้​ข้า​ก็​ไม่มีเวลา​มาสน​ใจ​นาง​หรอก​ ​มาถึง​ก็​มีเรื่อง​ให้​ต้อง​จัดการ​มากมาย​เพียงนี้​ ​มิสู​้​ไม่ต้อง​ลดโทษ​ ​อยู่​ที่​อาราม​ฉาง​ชิง​ต่อไป​ยัง​จะ​ดี​เสีย​กว่า​…​”​ ​พูดเสร​็​จก​็​เดิน​อย่าง​เหนื่อยหน่าย​เข้าไป​ทาง​ประตู​ใหญ่​ของ​เรือน​เอก

​เพย​ ​เพย​ ​เพย​![2] ​พูด​เช่นนี้​ได้​อย่างไร​เจ้า​คะ​ ​ชูซ​ย่า​ยก​โคมไฟ​ขึ้น​มา​และ​รีบ​เดินตาม

​ภายใน​ตัวเรือน​ ​โคมไฟ​กระจกตา​มทาง​เดิน​และ​ลาน​กว้าง​ถูด​จน​สว่าง​ทั้งหมด

​ดวงดาว​บน​ท้องฟ้า​ ​โคมไฟ​บน​พื้นดิน​ ​ต่าง​ส่องแสง​สว่าง​และ​ดู​อบอุ่น

​ฉิง​เสวี​่​ยอยู​่​ตรง​ทางเดิน​ ​พอ​เห็น​ทั้งสอง​คน​กลับมา​แล้วจึง​เดิน​เข้ามา​โค้ง​คำนับ​ทำความเคารพ​ ​“​เหนียง​เหนียง​กลับมา​แล้ว​หรือ​เจ้า​คะ​”

​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​เห็น​ใน​ห้อง​ดู​เงียบๆ​ ​ทั้ง​ยัง​ไม่เห็น​ว่า​ฉิง​เสวี​่ย​จะแจ้ง​เรื่อง​อะไร​ ​เดา​ได้​ว่า​องค์​ชาย​สาม​คง​ยัง​ไม่​กลับมา​ ​จึง​เอ่ย​เสียง​เรียบ​ ​“​อืม​”

​ฉิง​เสวี​่ย​เห็น​สถานการณ์​ตรงหน้า​ ​“​เหนียง​เหนียง​เหนื่อย​แล้ว​ใช่​หรือไม่​เจ้า​คะ​ ​พี่​ชูซ​ย่า​ ​เจิน​จู​กำลัง​ต้ม​ชา​โสม​อยู่​ใน​ห้องครัว​ ​พี่​ไปดู​กับ​ข้า​ดี​ไหม​ว่า​รสชาติ​ถูกปาก​เหนียง​เหนียง​หรือไม่​”

​ชูซ​ย่า​ยิ้ม​ตอบ​ ​“​ได้​สิ​”​ ​ฉิง​เสวี​่​ยม​อง​พระ​ชายา​หนึ่ง​ที​พลัน​อมยิ้ม​ ​จากนั้น​ก็​ลาก​ชูซ​ย่า​ไป​ยัง​ห้องครัว

​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​เดิน​เข้าไป​ใน​ห้อง​เพียง​คนเดียว​ ​วางแผน​ไว้​ว่า​จะ​อ่าน​ตำรา​แพทย์​สักหน่อย​แล้ว​ค่อย​เข้านอน​ ​พอ​เปิด​ผ้าม่าน​ออก​ ​ก็​รู้สึก​ว่า​มี​ไอ​ร้อน​โผเข้าหา​จาก​ด้านหลัง​ ​สอง​แขน​เรียว​ยาว​คู่​หนึ่ง​โอบกอด​ตน​ไว้​แน่น​ ​ได้ยิน​เสียง​กระซิบ​ที่​ข้าง​หู​อย่าง​แผ่วเบา​ว่า​ ​“​กลับมา​แล้ว​หรือ​”

​นาง​ตกใจ​แต่กลับ​รู้สึก​อบอุ่น​หัวใจ​มาก​ ​ตอบ​อืม​หนึ่ง​คำ

ซ​ย่า​โหว​ซื่อ​ถิง​เห็น​นาง​สั่น​ๆ​ ​ใน​อ้อมกอด​คล้าย​กระต่าย​น้อย​ที่​ตกใจ​ ​ก็​อด​ขำ​ไม่ได้​ ​แล้ว​เอ่ย​ถาม​เสียง​เบา​ ​“​เมื่อครู่นี้​เจ้า​ไป​ไหน​มา​ ​ข้า​กลับมา​ตั้ง​นาน​แต่​ไม่เห็น​เจ้า​”

​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​รู้สึก​กิน​ปูน​ร้อง​ท้อง​ ​ไม่กล้า​เอ่ย​คำ​ใด

​ท่าน​อ๋อง​เห็น​ว่านาง​ไม่​ตอบ​ ​จึง​ไม่​อยาก​คาดคั้น​อะไร​มาก​ ​ทำได้​เพียง​กอด​นาง​ให้​แน่น​พลาง​จุ๊บ​เบา​ๆ​ ​ที่​หลัง​หู​ ​แล้วจึง​คลาย​มือ​ออก​ ​จากนั้น​คว้า​มือ​นาง​เดิน​เข้าไป​ด้านใน

​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​เห็น​ว่า​เขา​ถอด​ชุด​ทางการ​ออก​ก็​คง​อาบน้ำ​ตั้ง​นาน​แล้ว​ ​ตอนนี้​เปลี่ยนเป็น​ชุด​คลุม​ลำลอง​เลย​ทำให้​รู้​ว่า​เขา​น่าจะ​กลับมา​ถึง​ตั้ง​นาน​แล้วด้วย​ ​นาง​ลังเล​อยู่​ครู่หนึ่ง​พลาง​เอ่ย​ ​“​ข้า​เพิ่ง​ไป​ที่​ห้องรับแขก​มา​เจ้าค่ะ​”​ ​ปู​เรื่อง​ไว้​ก่อน​ ​ให้​เขา​ได้​เตรียมใจ​เสียหน่อย

ซ​ย่า​โหว​ซื่อ​ถิง​ตอบ​ ​“​อ้อ​”​ ​พลาง​เอื้อมมือ​ยก​กาน้ำ​ชา​ริน​ลง​แก้ว​ ​จากนั้น​เอ่ย​เสียง​เรียบ​ ​“​อืม​”

​อืม​?​ ​แค่นี้​หรือ​ ​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​เดิน​เข้าไป​ใกล้​พลาง​ถาม​ ​“​ทำไม​ท่าน​ถึง​ไม่​ถาม​ว่า​ข้า​ไป​ทำ​อะไร​ที่นั่น​”

​เขา​เงยหน้า​ขึ้น​พร้อมกับ​ความรู้สึก​ที่ว่า​เป็น​คำถาม​ไม่มี​ความจำเป็น​ต้อง​ถาม​ก็ได้​ ​เขา​ยก​ถ้วย​น้ำชา​ที่​เคลือบ​อย่าง​เงาวับ​กับ​การ​ลง​สี​ที่​ดู​อิ่มเอิบ​ขึ้น​มา​จิบ​ ​เอ่ย​เสียง​เรียบ​ ​“​เจ้า​เป็นเจ้าของ​จวน​อ๋อง​ ​จะ​ไป​ที่ไหน​ก็​เป็นเรื่อง​ปกติ​ ​เหตุใด​ข้า​ต้อง​ถาม​ด้วย​เล่า​”

​แย่​แล้ว​ ​นิ่ง​เกินไป​ ​อีกสักครู่​หาก​รู้​แล้ว​ต้อง​อารมณ์ไม่ดี​เป็นแน่​ ​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​ดึง​แขน​เสื้อ​ของ​เขา​ไว้​ ​“​ข้า​ให้​คน​ๆ​ ​หนึ่ง​ไป​อยู่​ที่นั่น​”

​“​อ่อ​ ​เป็น​แขก​หรือ​”​ ​เขา​ยังคง​มี​ปฏิกิริยา​ที่​เป็นธรรมชาติ

​ในที่สุด​นาง​ก็​กัดฟัน​พูด​มัน​ออกมา​ ​“​ไม่ใช่​แขก​ ​แต่​เป็น​จิ​่นจ​้ง​”

​มือซ​ย่า​โหว​ซื่อ​ถิ​งค​้า​งอยู​่​กลางอากาศ​ครู่หนึ่ง​ ​จากนั้น​ก็​วาง​ลง​และ​มอง​นาง​

​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​เห็น​สีหน้า​ของ​เขา​ดู​ไม่​ถึงกับ​โกรธ​แต่​ก็​ไม่​ถึงกับ​ดีใจ​ ​นาง​ถอนหายใจ​เฮือก​หนึ่ง​ออกมา​ ​“​อย่า​โทษ​ที่​ข้า​ตัดสินใจ​เอง​ ​ไม่​บอก​ไม่​กล่าว​กัน​ก่อน​ ​จิ​่นจ​้ง​ถูก​ท่าน​พ่อ​ตี​จน​บาดเจ็บ​ไป​ทั้งตัว​ ​เร็ว​ๆ​ ​นี้​ก็​จะ​ต้อง​เข้าร่วม​การ​สอบ​ชิว​เหวย​อีก​ ​ข้า​รู้สึก​ไม่สบายใจ​ที่จะ​ปล่อย​ให้​จิ​่งจ​้​งอยู​่​ที่​จวน​อวิ​๋น​ต่อ​ ​หาก​วันนี้​ข้า​ไม่ได้​พา​จิ​่นจ​้​งก​ลับ​มาด​้วย​ ​ข้า​จะ​ต้อง​นอนไม่หลับ​แน่​ทั้งคืน​เป็นแน่​”

​น้ำเสียง​ของ​เขา​นิ่ง​เรียบ​ ​“​จิ​่งจ​้ง​เป็น​บุตรชาย​ของ​ตระกูล​อวิ​๋น​ ​ตาม​หลัก​แล้วก็​ควร​อยู่​ที่​จวน​อวิ​๋น​ ​อีก​อย่าง​ ​ไม่ว่า​จะ​อยู่นาน​แค่ไหน​ ​สักวันหนึ่ง​เขา​ก็​ต้อง​กลับ​ไป​ที่​จวน​อวิ​๋​นอยู​่​ดี​ ​ถ้า​ไม่เช่นนั้น​มัน​ก็​จะ​ไม่ดี​กับ​ตัว​จิ​่นจ​้ง​เอง​ ​เรื่อง​พวก​นี้​เจ้า​คิด​ไว้​บ้าง​หรือไม่​”

​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​รู้สึก​ว่า​เขา​ไม่เห็นด้วย​ ​ก็​รู้สึก​ผิดหวัง​ ​“​ข้า​คิด​ไตร่ตรอง​หมด​แล้ว​ ​แต่ว่า​ตอนนี้​ข้า​ไม่​สามารถ​ให้​จิ​่นจ​้​งอยู​่​ที่​จวน​อวิ​๋น​ ​ทำไม​หรือ​ ​องค์​ชาย​สาม​อยาก​ให้​ข้า​ส่ง​เขา​กลับ​ไป​หรือ​เจ้า​คะ​”

​แววตา​ของซ​ย่า​โหว​ซื่อ​ถิ​งดู​มีความหมาย​มากมาย​ ​“​หากว่า​ข้า​หมายความว่า​เช่นนั้น​ ​เจ้า​จะ​ทำ​อย่างไร​”

​“​ถ้าเช่นนั้น​ข้า​จะ​พา​จิ​่นจ​้ง​ไปรั​กษา​ตัว​ที่​หมู่บ้าน​ ​ท่าน​จะ​ได้​ไม่​พูด​สิ่งใด​อีก​”​ ​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​เริ่ม​โกรธ

ซ​ย่า​โหว​ซื่อ​ถิง​เห็น​สีหน้า​นาง​เริ่ม​โกรธ​ ​เขา​ก็​ยิ้ม​ ​“​แล้ว​เจ้า​จะ​ให้​ข้า​พูด​อะไร​อีก​ล่ะ​”

หืม​ ​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​มอง​เขา​ด้วย​ความ​งงงวย

ซ​ย่า​โหว​ซื่อ​ถิง​ยกแก้ว​ขึ้น​จิบ​พลาง​เอ่ย​ ​“​บ่าว​รับใช้​ที่​ส่ง​ไปรับ​ใช้​จิ​่นจ​้ง​น้อย​เกินไป​ ​ให้​เพิ่ม​อีก​สอง​คน​ ​แล้ว​ส่ง​องค์​รักษ์​ไป​อีก​หนึ่ง​ชุด​ ​จะ​ได้​คอย​ปกป้อง​ดูแล​เวลา​เขา​ออก​ไป​ซื้อ​หนังสือ​ข้างนอก​ ​หรือว่า​หลังจากที่​อาการ​หาย​ดี​แล้ว​ตอน​กลับ​ไป​ที่กั​๋​วจื​่อ​เจี​้​ยน​ ​แล้วก็​ข้า​เปลี่ยน​หมอ​ให้​จิ​่นจ​้ง​แล้ว​ ​นี่​ข้า​ไม่เคย​บอก​เจ้า​หรอก​หรือว่า​ ​หมอ​อิง​คือ​หมอกระดูก​ที่​เก่ง​อันดับ​ต้นๆ​ ​ของ​เมืองหลวง​”

​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​ตะลึงงัน​ไป​พัก​หนึ่ง​ ​ที่แท้​…​เขา​รู้​ตั้งแต่แรก​แล้ว​ ​ทั้ง​ยัง​เตรียมการ​ไว้​ให้​เสร็จสรรพ​!​ ​ถึงว่า​รู้สึก​แปลก​ๆ​ ​หลังจากที่​เขา​กลับ​เข้า​จวนจะ​ไม่มี​คน​บอก​เขา​ได้​อย่างไร​กัน​!​ ​นี่​ยัง​แสร้งทำ​เหมือน​ไม่รู้​เรื่อง​อีก

​เรื่อง​น่ายินดี​มาถึง​อย่าง​ไม่ทัน​ตั้งตัว​ ​นาง​ไม่​คิด​อะไร​มาก​ ​เดิน​เข้าไป​กอด​คอ​เขา​ไว้​ ​จากนั้น​โน้มตัว​จุมพิต​หนึ่ง​ที

​การถูก​นาง​จุมพิต​นับว่า​เป็นเรื่อง​ที่​ได้มา​ยาก​พอควร​ ​จึง​ต้อง​รีบ​คว้า​เอว​นาง​ไว้​ขวับ

​นาง​นั่งลง​ตรง​ขา​ตาม​แรง​ดึง​ของ​เขา​ ​มือ​ยังคง​กอด​คอ​เขา​ไว้​แน่น​พลาง​ทำ​ปาก​ยู่​ ​“​แล้ว​ท่าน​อนุญาต​ให้​อยู่นาน​แค่ไหน​ ​หาก​ท่าน​พ่อ​มา​ขอ​พา​จิ​่นจ​้​งก​ลับ​ ​จะ​ทำให้​ท่าน​ลำบากใจ​หรือไม่​ ​ข้า​ไม่สน​หรอก​นะ​ ​ถึง​ตอนนั้น​ข้า​ไม่ยอม​ให้​นำ​ตัว​กลับ​ไป​แน่​”

​“​เจ้า​อยาก​ให้​อยู่นาน​แค่ไหน​ก็​แค่นั้น​”​ ​นัยน์ตา​ของ​เขา​ส่อง​ประกาย​วิบวับ​ ​ได้​คืบ​เอา​ศอก​เสีย​จริงๆ​ ​ทั้ง​ยัง​เริ่ม​ขู่​อีกด้วย​ ​“​การ​รับมือ​กับ​พ่อ​ของ​เจ้า​ ​ไม่ใช่​เรื่อง​ยาก​อะไร​นี่​”​

​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​รู้สึก​สบายใจ​ขึ้น​มาก​ ​เขา​เห็น​ว่านาง​สบายใจ​แล้ว​ ​ใน​หัว​ก็​เริ่ม​คิด​อะไร​บางอย่าง​ ​จากนั้น​เขา​ก็​ช้อน​ตัวนาง​ขึ้น​และ​ดับไฟ​ทุก​ดวง​ตลอดทาง​เดิน

​ทั้งสอง​คน​เดิน​จนถึง​ห้องนอน​ข้างใน​สุด​ ​ภายใน​ห้อง​เต็มไปด้วย​ความมืด​ ​แต่​อบอุ่น

[1] ​ขโมย​ไก่​ไม่ได้​เสีย​ข้าวสาร​อีก​กำมือ​ ​หมายความว่า​ ​เดิมที​คิด​จะ​เอาเปรียบ​ผู้อื่น​ ​แต่กลับ​เสียเปรียบ​เอง

[2] ​เพย​เพย​เพย​ ​คือ​ ​คำอุทาน​ ​เสมือน​เป็นการ​ปัดเป่า​คำพูด​ที่​ไม่ดี​ออก​ไป

คอมเม้นต์

การแสดงความเห็นถูกปิด