ยอดหญิงอันดับหนึ่ง – ตอนที่ 204.3 ถึงที่ (3)

อ่านนิยายจีนเรื่อง ยอดหญิงอันดับหนึ่ง ตอนที่ 204.3 ถึงที่ (3) อ่านนิยายจีน.COM | อ่านนิยายจีนแปลไทย.

ใน​บรรดา​ที่พักอาศัย​อัน​หรูหรา​ ​บ้าน​หลัง​ใหญ่​ที่​สร้าง​ติด​ทะเลสาบ​โดดเด่น​สะดุดตา​เป็นพิเศษ​หลัง​นั้น​คือ​เรือน​อวี​้​สุ่ย​ของ​เฟิ​่ง​จิ​่ว​หลัง​ ​และ​เป็นบ้า​นที​่​ดีที​่​สุด​ใน​แหล่ง​รวม​ที่พักอาศัย​อัน​หรูหรา​ของ​ถนน​หลิ่ว​ถี

​เฟิ​่ง​จิ​่ว​หลัง​อาศัย​ความสะดวก​เข้าว่า​ ​ซื้อ​บ้าน​ที่​ขายต่อ​ ​ซ้ำ​ยัง​ไม่ต้อง​ห่วง​เรื่อง​ซ่อมแซม​ให้​ยุ่งยาก​ ​แค่​หา​ซื้อ​คนใช้​สัก​กลุ่ม​จาก​พ่อค้า​นายหน้า​มา​จัดการ​ดูแล​ก็​สิ้นเรื่อง​ ​ภายใน​จวน​เป็น​​​ระเบียบเรียบร้อย​ราวกับ​ตระกูล​ใหญ่​ที่​ฝังราก​ลึก​มา​หลาย​สิบ​ปี​ของ​เมืองหลวง​ ​ทั้ง​ร่ำรวย​มั่งคั่ง​และ​สงบสุข

​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​เดินผ่าน​ทางเดิน​เล็ก​ๆ​ ​ท่ามกลาง​หมู่​มวล​ดอกไม้​ตาม​คนใช้​ที่​นำทาง​พร้อมกับ​ชูซ​ย่า​ ​ทิวทัศน์​รอบข้าง​ต่างกัน​กับ​ด้านนอก​ราวกับ​คนละ​โลก​ ​เฟิ​่ง​จิ​่ว​หลัง​ผู้​นี้​ไม่​ทำผิด​ต่อตัว​เอง​โดยแท้​ ​พัก​อยู่​แค่​คนเดียว​แท้ๆ​ ​แต่กลับ​ซื้อ​บ้าน​หลัง​ใหญ่โต

​มอง​แค่​บ้าน​อย่าง​เดียว​ไหน​เลย​จะ​นึก​ไป​ถึงว่า​เจ้าของ​เป็น​เพียง​คน​ขาย​เต้าหู้​อยู่​ที่​ถนน​จิ้น​เป่า​ ​อาศัย​แค่​กำลัง​ทรัพย์​ส่วน​นี้​ก็​ซื้อ​ร้าน​ใหญ่​ๆ​ ​ไม่​กี่​แห่ง​ใน​ถนนหลวง​มาค​รอบ​ครอง​ได้​อย่างไร​้​ปัญหา

​ด้านนอก​หรูหรา​มีราคา​ ​ด้านใน​ยิ่ง​ไม่​ต่าง​อัน​ใด​กับ​จวน​อ๋อง​ทั้งหลาย​แม้แต่น้อย​ ​หาก​เทียบ​กับ​จวน​ฉิน​อ๋อง​แล้ว​ ​นอกจาก​พื้นที่​ที่​เทียบ​ไม่ได้​แล้ว​ ​เพราะ​เจ้าของ​ชื่นชอบ​ความสง่างาม​ ​มองโลก​มามาก​ก็​ยิ่ง​ชื่นชอบ​ที่จะ​ชื่นชม​ ​การ​ตกแต่ง​ด้านใน​จึง​ชนะ​จวน​ฉิน​อ๋อง​ไป

​ภายใน​ลานบ้าน​ใต้​เงา​ไม้​หนาแน่น​บน​กำแพง​ ​ตั่ง​นุ่ม​หุ้ม​หนัง​เลียงผา​ถูก​คนใช้​หาม​ออกมา​ ​ข้างๆ​ ​มีโต​๊ะ​ไม้แดง​วาง​กำยาน​และ​ถ้วยชาม​หยก​อยู่

​เด็กหนุ่ม​ผู้​หนึ่ง​สวม​ขน​จิ้งจอก​ขาวบาง​ๆ​ ​ลืมตา​ครึ่งหนึ่ง​นั่ง​อยู่​บน​ตั่ง​เพื่อ​อาบแดด​ ​มือ​เรียว​ขยับ​ขึ้น​ลง​เคาะ​จังหวะ​ตาม​โน้ตเพลง​ ​มีนั​กดน​ตรี​หญิง​แดน​ใต้​สอง​สาม​คน​นั่ง​อยู่​ปลายเท้า​เขา​ ​ใน​อก​กอด​ผี​ผา​เอียง​คอก​้​มห​น้า​ลง​อย่าง​เขินอาย

​“​เดิมที​ข้า​คิด​ว่า​ใต้เท้า​เฟิ​่ง​จะ​ไม่​ไป​ที่​ร้าน​เสีย​แล้ว​ ​เพราะ​น่าจะ​เจ็บ​หนัก​ ​นึกไม่ถึง​ว่า​จะ​มีชีวิต​ราวกับ​เทพ​เซียน​เช่นนี้​”​ ​เสียง​ฝีเท้า​ของ​สตรี​ดัง​เข้าหู​เฟิ​่ง​จิ​่ว​หลัง​ ​ขน​ตาด​กดำ​งอน​ยาว​ของ​เขา​กะพริบ​ขึ้น​ลง​ครา​หนึ่ง​ ​รอยยิ้ม​ปรากฏ​ขึ้น​บน​ใบหน้า​ ​ลุกขึ้น​สะบัด​แขน​เสื้อ​กล่าวว่า​ ​“​แยกย้าย​กันได​้​”

​เหล่า​สาว​นักดนตรี​ต่าง​พากัน​หอบ​เครื่องดนตรี​แยกย้าย​กัน​ไป

​ช่าง​เป็นการ​เสพสุข​ชั้นเยี่ยม​อย่าง​ราชา​เสีย​จริง​ ​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​แน่ใจ​ว่า​เขา​มิ​อาจ​สง่าผ่าเผย​เช่นนี้​ที่​ต้าสือ​ได้​ ​“​ยาม​นี้​ข้า​ควร​เรียก​เจ้า​ว่า​ใต้เท้า​เฟิ​่ง​หรือ​เถ้าแก่​เฟิ​่​งดี​”

​เฟิ​่ง​จิ​่ว​หลัง​พยักหน้า​ให้​นาง​นั่งลง​ด้าน​ตรงข้าม​ ​“​แล้วแต่​เจ้า​”​ ​เขามอง​ไป​ยัง​ด้านหลัง​นาง​ ​“​มาก​็​ดี​ ​เอา​ของกำนัล​อัน​ใด​มาด​้วย​หรือ​”

​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​ยิ้ม​เอ่ย​ว่า​ ​“​ดูท่า​แล้ว​ ​ของกำนัล​คงจะ​มีมาก​เกินไป​เสียหน่อย​ ​เกรง​ว่า​เถ้าแก่​เฟิ​่ง​จะ​เห็น​เพียง​ไม่​กี่​อย่างที่​อยู่​ใน​สายตา​ ​เจ้า​รู้​หรือไม่​ว่า​เจ้า​ได้​ซื้อ​ที่พักอาศัย​ที่​แพง​ที่สุด​ใน​เยี​่ย​จิง​มา​ ​ที่แท้​ราชทูต​ของ​ต้าสือ​เงินเดือน​ดี​เช่นนี้​เอง​”

​“​นี่​เป็น​ที่พัก​ที่​แพง​ที่สุด​ใน​เยี​่ย​จิง​หรือ​”​ ​เฟิ​่ง​จิ​่ว​หลัง​มอง​ไปร​อบ​ๆ​ ​ถอนใจ​อย่าง​สัตย์​จริง​ ​“​แต่​อากาศ​สู้​บ้าน​ที่​เฟิง​โจว​ของ​ข้ามิ​ได้​ ​กว้าง​ไม่​เท่า​บ้าน​ที่​ต้า​ตู​ ​การสัญจร​ไปมา​ก็​ไม่​สะดวกสบาย​เท่า​บ้าน​ที่​ซาน​หยาง​ของ​ข้า​”

​ที่​เขา​พูด​มา​ล้วน​เป็น​เมืองหลวง​รอบ​ๆ​ ​ต้า​เซ​วี​ยน​ทั้งสิ้น​ ​ต้า​ตู​เป็น​เมืองหลวง​ของ​เหมิง​หนู​ ​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​พลัน​วางใจ​ลง​ ​กำลัง​ทรัพย์​ของ​เขา​จะ​เอา​มาจาก​เงินเดือน​ขุนนาง​ทางเดียว​ได้​อย่างไร​ ​เกรง​ว่า​ทุก​เมือง​ที่​มีบ​้าน​เขา​อยู่​ก็​คงจะ​เปิดกิจการ​ค้าขาย​ด้วย​กระมัง​ ​นาง​เอ่ย​ถาม​ว่า​ ​“​เถ้าแก่​เฟิ​่​งอยู​่​ที่​เยี​่ย​จิง​นาน​หรือไม่​ ​เหตุใด​ไม่​บอก​กัน​ก่อน​ ​ซ้ำ​ยัง​ขาย​ร้าน​ที่​ถนน​จิ้น​เป่า​ไป​แล้ว​”

​เฟิ​่ง​จิ​่ว​หลัง​ยิ้ม​บาง​ ​“​วันนั้น​ข้า​เอา​ของขวัญ​ไป​ให้​ที่​จวน​อ๋อง​ ​ทีแรก​ว่า​จะ​เชิญ​เหนียง​เหนียง​หา​เวลาว่าง​มาช​่วย​ข้า​เลือก​ร้านค้า​สักที​่​ใน​เยี​่ย​จิง​เสียหน่อย​ ​แล้ว​ค่อย​เลือก​ที่พักอาศัย​ ​ข้า​เพิ่งจะ​มา​เป็น​ครา​แรก​จึง​ไม่​คุ้น​ที่​คุ้น​ทาง​นัก​ ​ซ้ำ​ยัง​ไม่รู้​ว่าที่​ใด​ดีไม่ดี​ ​ทำได้​เพียง​รบกวน​เหนียง​เหนียง​แล้ว​ ​คิดไม่ถึง​ว่า​ไม่ทัน​ไร​เหนียง​เหนียง​ก็​ไป​เยี​่​ยน​หยาง​เสีย​แล้ว​ ​ข้า​ทำได้​เพียง​เป็น​แมว​ตาบอด​เจอ​หนู​ตาย[1]เสี่ยงโชค​ดู​สัก​ตั้ง​ ​ไม่มี​เหนียง​เหนียง​ช่วย​หา​ ​ข้า​ก็​มิก​ล้า​ซี้ซั้ว​หา​เอง​ ​พอ​รู้​ว่า​ร้าน​เซย​งอิ​๋ง​ซิ่ว​ของ​เหนียง​เหนียง​อยู่​ที่​ถนน​จิ้น​เป่า​ ​ในเมื่อ​เหนียง​เหนียง​ถูกใจ​ที่นั่น​ ​ย่อม​เป็น​ที่​ที่​ฮวงจุ้ย​ดีมี​ราคา​ ​ข้า​จึง​ตามรอย​เหนียง​เหนียง​เลือก​ซื้อ​ที่นั่น​ไว้​ ​อย่า​ได้​หัวเราะ​ข้า​นะ​”

​ที่แท้​วันที่​เขา​ส่ง​ของขวัญ​ให้​ถึงที่​ก็​ตัดสินใจ​เรียบร้อย​แล้ว​ว่า​จะ​อยู่​ที่​ต้า​เซ​วี​ยน​ ​จึง​ให้​นาง​ช่วย​เลือก​ร้านรวง​กับ​ที่พักอาศัย​ ​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​รู้สึก​ถึง​รอยยิ้ม​มีเลศนัย​ของ​เขา​แต่​ก็​มิได้​คิดมาก​ ​พอ​พูดถึง​เรื่อง​นี้​ขึ้น​มาก​็​กล่าว​อย่าง​กังวล​ว่า​ ​“​ใต้เท้า​เฟิ​่​งบาด​แผลเป็น​อย่างไรบ้าง​”

​เฟิ​่ง​จิ​่ว​หลัง​ยก​ข้อมือ​ขึ้น​หมุน​ไปมา​ ​พอ​แขน​เสื้อ​เลื่อน​ลง​ก็​เห็น​รอย​ช้ำ​เล็กน้อย​ ​“​ไม่มี​อัน​ใด​หรอก​ ​วันนั้น​ตอนที่​ข้า​ไป​ขวาง​ ​ชน​เข้ากับ​โต๊ะ​พอดี​”

อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​จิบ​คำ​หนึ่ง​ ​ทำให้​เฟิ​่ง​จิ​่ว​หลัง​สบายใจ​ขึ้น​มา​เล็กน้อย​ ​“​พวก​ไม่สน​ใจ​ชีวิต​ตัวเอง​พวก​นี้​นี่​ ​สมควร​ตาย​นัก​!​”​ ​แล้ว​สอบถาม​ว่า​ ​“​พวก​ที่มา​บุก​ร้าน​…​หา​เจอ​หรือยัง​”

​เฟิ​่ง​จิ​่ว​หลัง​แววตา​สั่น​ไหว​เล็กน้อย​ ​ยก​ไวน์​ใน​จอก​หยก​จาก​แดน​ตะวันตก​ขึ้น​จิบ​คำ​หนึ่ง​ ​“​จิง​จ้าว​อิ่ง​กำลัง​จัดการ​ ​ดูแล​้ว​เหมือนกับ​เขา​ไม่​อยาก​จะ​สืบ​สัก​เท่าใด​นัก​ ​เพียงแต่​บ้านเมือง​ที่ใด​ล้วน​มี​ขื่อ​มี​แป​ ​ข้า​ยัง​ไม่เชื่อ​ว่า​จะ​หา​ผู้บงการ​มามิ​ได้​”

​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​กลืนน้ำลาย​อึก​ใหญ่​แล้ว​กล่าวว่า​ ​“​ในเมื่อ​เจ้า​ไม่​บาดเจ็บ​มาก​ก็​แล้ว​ๆ​ ​ไป​เถิด​ ​อย่างไร​เสีย​เจ้า​ก็​ยัง​ต้อง​อยู่​ที่​เยี​่ย​จิง​ต่อ​ ​อย่า​ทำให้​เป็นเรื่อง​ใหญ่โต​เลย​ ​เกิด​อีก​ฝ่าย​มิใช่​คนที​่​จะ​รับมือ​ด้วย​ง่ายๆ​ ​ขึ้น​มา​…​เหตุใด​ต้อง​ทำ​เรื่อง​ให้​บาดเจ็บ​เสียหาย​กัน​ทั้งสองฝ่าย​ด้วย​”

​เฟิ​่ง​จิ​่ว​หลัง​เอ่ย​เสียง​แผ่วเบา​ว่า​ ​“​บาดเจ็บ​เสียหาย​กัน​ทั้งคู่​หรือ​ ​ยาม​นี้​มี​เพียง​ข้า​ที่​บาดเจ็บ​ ​คน​ผู้​นั้น​คงจะ​นั่ง​กระดิก​เท้า​แอบ​หัวเราะเยาะ​อยู่​เบื้องหลัง​ ​รับมือ​ยาก​แล้ว​อย่างไร​ ​ต่อให้​อำนาจ​สูง​ล้นมือ​ ​ต่อให้​ศาล​ที่​เยี​่ย​จิง​จัดการ​มิได้​ ​ข้า​จะ​คอย​ดู​ว่า​เขา​จะ​ห่วง​ชื่อเสียง​หน้าตา​หรือไม่​ ​ป่าวประกาศ​ออก​ไป​ ​ค่า​ชดใช้​ที่​ทำ​เขา​เสื่อมเสีย​ชื่อเสียง​ ​ข้า​ก็​มีปัญญา​จ่าย​”

​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​นิ่งอึ้ง​ ​“​แต่ว่า​…​”

“​นี่​ไม่​เหมือน​พระ​ชายา​ฉิน​อ๋อง​ที่​ข้า​เคย​รู้จัก​เลย​ ​ข้า​คิด​ว่า​ต่อให้​เหนียง​เหนียง​ไม่​ช่วย​ข้า​ ​อย่างน้อย​ๆ​ ​ก็​จะ​ต้อง​สนับสนุน​ข้า​อย่างเต็มที่​แน่​”​ ​เฟิ​่ง​จิ​่ว​หลัง​ขมวดคิ้ว​แน่น

​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​เห็นท่า​ทาง​เฉียบขาด​ของ​เขา​ก็​ไม่กล้า​พูด​อัน​ใด​ ​กลับ​เห็น​เขา​จ้อง​นาง​นิ่ง​ ​เงียบ​ไป​นาน​ ​ทันใดนั้น​รอยยิ้ม​ก็​ปรากฏ​ขึ้น​ ​“​…​แต่ว่า​ ​ในเมื่อ​เหนียง​เหนียง​อยาก​ให้​ข้า​ล้มเลิก​ที่จะ​สืบ​ ​เช่นนั้น​ข้า​ก็​จะ​รามือ​”

​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​มอง​สีหน้า​ของ​เขา​ก็​พลัน​เข้าใจ​ว่า​เขา​น่าจะ​รู้​ตั้ง​นาน​แล้ว​ ​นาง​จึง​ถอนใจ​เอ่ย​ว่า​ ​“​เถ้าแก่​เฟิ​่ง​ช่าง​ใจกว้าง​ยิ่ง​”

​“​แต่​หลังจากนี้​น่ะ​ ​หลังจากนี้​คง​ไม่แน่​แล้ว​”​ ​เฟิ​่ง​จิ​่ว​หลัง​ค่อยๆ​ ​ลุกขึ้น​อย่าง​เกียจคร้าน

​เหตุใด​บุรุษ​ทั้งสอง​คน​นี้​จึง​ชอบ​พูด​แบบ​เดียวกัน​นัก​ ​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​ครุ่นคิด​พลัน​จำ​เรื่อง​หนึ่ง​ขึ้น​มา​ได้​ ​นาง​ไม่​สงสัย​นาน​ก็​เอ่ย​ขึ้น​ว่า​ ​“​ขอบคุณ​เถ้าแก่​เฟิ​่​งมาก​”

​“​ต่อให้​ข้า​ไม่​สืบหา​ ​ก็​ไม่ต้อง​ขอบคุณ​ข้า​เป็นพิเศษ​หรอก​”​ ​เฟิ​่ง​จิ​่ว​หลัง​ยิ้ม

​“​ข้ามิ​ได้​ขอบคุณ​เรื่อง​นี้​”​ ​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​เอ่ย​ ​“​ที่​ร้าน​เซียง​อิ​๋ง​ซิ่ว​ได้รับ​คำชื่น​ชม​จาก​ชนชั้นสูง​ของ​ต้าสือ​ที่​นอกเมือง​ ​เป็น​เพราะ​การ​ช่วยเหลือ​จาก​เถ้าแก่​”

​เฟิ​่ง​จิ​่ว​หลัง​มี​รอยยิ้ม​ประดับ​บน​ริมฝีปาก​ ​“​หาก​สินค้า​ไม่ดี​ ​จะ​ชม​อย่างไร​ก็​ชม​ไม่​ขึ้น​”

​เขา​กล่าว​เช่นนี้​ ​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​ก็​ยิ่ง​ละอาย​แก่​ใจ​ต่อ​เขา​นัก​ ​เขา​ช่วยเหลือ​นาง​แต่กลับ​ถูก​ทำร้าย​ ​สุดท้าย​ยัง​ไม่​สืบ​ความ​ ​ต้องโทษ​คน​ผู้​นั้น​ ​มัน​น่า​…​นาง​เห็น​เขา​หันไป​จึง​ยิ้ม​ ​“​หลัง​เรือน​มีส​ระ​เลี้ยง​ปลา​คาร์ฟ​ไว้​ ​จะ​ไปดู​หรือไม่​”

​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​มี​ความ​ลุแก่โทษ​ ​“​ในเมื่อ​เถ้าแก่​เฟิ​่ง​ไม่​เป็นอัน​ใด​ข้า​ก็​เบาใจ​แล้ว​ ​ข้า​ควร​กลับ​ได้​แล้ว​ ​ฟ้า​เริ่ม​มืด​แล้ว​”

​เฟิ​่ง​จิ​่ว​หลัง​รู้ดี​ว่า​ฐานะ​นาง​มี​ขอบเขต​ ​วันนี้​นาง​มา​เยี่ยม​เขา​ได้​เพียงลำพัง​ก็​นับว่า​ไม่เลว​แล้ว​ ​คาด​ว่า​คง​ปิดบัง​คน​ผู้​นั้น​ที่​จวน​เอาไว้​ ​เขา​จึง​มิได้​รั้ง​ให้​นาง​ลำบากใจ​ ​เอ่ย​ขึ้น​ว่า​ ​“​ส่ง​แขก​”

​เงา​ของ​นาง​ที่​พาสาว​ใช้​เดิน​ออก​ไป​ค่อยๆ​ ​เลือนหาย​ ​เฟิ​่ง​จิ​่ว​หลัง​จึง​ค่อย​ดึง​สายตา​ที่​มอง​ส่งกลับ​มา​ ​แล้ว​หันหลัง​เดิน​จากไป

​เพราะ​เมื่อคืน​วาน​ท่าน​อ๋อง​มิได้​กลับบ้าน​ ​เกรง​ว่าวั​นนี​้​จะ​กลับมา​แต่เช้า​ ​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​จึง​ไม่อยู่​ข้างนอก​นาน​ ​รีบ​กลับ​เมืองหลวง​โดย​ไว

​พอ​ใกล้​จะ​ถึง​ประตู​จวน​ ​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​เลิก​ม่าน​บน​รถ​ขึ้น​ ​สอดส่าย​สายตา​มอง​ไป​ ​เห็น​ม้า​ของ​ซือ​เหยา​อัน​ถูก​มัด​ไว้​บน​รูปปั้น​สัตว์​ที่​ใช้​มัด​ม้า​หน้า​ประตู​ ​คนใช้​ของ​จวน​กำลัง​ป้อน​น้ำ​ให้​อยู่​ ​ท่าน​อ๋อง​สาม​น่าจะ​กลับ​จาก​วัง​มา​แล้ว

[1] ​แมว​ตาบอด​เจอ​หนู​ตาย​ ​เปรียบเทียบ​ตัวเอง​ไม่​มั่นใจ​ ​แต่​โชคดี​หรือ​บังเอิญ​จึง​ประสบความสำเร็จ

คอมเม้นต์

การแสดงความเห็นถูกปิด