ยอดหญิงอันดับหนึ่ง – ตอนที่ 202 สถานที่ที่ส่งเหลียนเหนียงไป (2)

อ่านนิยายจีนเรื่อง ยอดหญิงอันดับหนึ่ง ตอนที่ 202 สถานที่ที่ส่งเหลียนเหนียงไป (2) อ่านนิยายจีน.COM | อ่านนิยายจีนแปลไทย.

เรื่อง​ของ​น้องสาว​นาง​นั้น​ยัง​มิได้​ตัดสินโทษ​อัน​ใด​ ​อีกทั้ง​ยัง​ได้รับ​โทษ​มา​แล้ว​ ​จะ​ลาก​สกุล​อวิ​๋น​เข้าไป​เกี่ยวข้อง​ด้วย​ได้​อย่างไร​ ​เห็นได้ชัด​ว่า​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​จงใจ​เอาเรื่อง​ที่นาย​ท่าน​กลัว​ที่สุด​มา​ขู่​เพื่อ​สั่นคลอน​ความคิด​ของ​นายท่าน​!

​ฝ่ามือ​ไป๋​เสวี​่ย​ฮุ่ย​เย็นเยียบ​ ​“​ไป๋​ลิ่ง​เห​ริน​ตกต่ำ​ไป​เป็น​ทาส​แล้ว​ ​ไท่​จื่อ​ก็​น่าจะ​ลด​โทสะ​ลง​ไปมาก​ ​อีก​อย่าง​ ​แม้ว่า​ไป๋​ลิ่ง​เห​ริน​จะ​เป็น​น้องสาว​ของ​ข้า​ ​แต่​สิบ​กว่า​ปี​มานี​้​ ​เรา​กลับ​ไม่​ค่อย​ได้​ไปมาหาสู่​กัน​ ​ความสัมพันธ์​ห่างเหิน​กัน​มาก​ ​ซ้ำ​ยัง​ไม่​เท่า​ความสัมพันธ์​กับ​เพื่อน​บ้าง​ด้วยซ้ำ​!​ ​ไท่​จื่อ​จะ​ทรง​เคียดแค้น​สกุล​อวิ​๋น​เพียง​เพราะ​ญาติห่างๆ​ ​นาง​นี้​ได้​อย่างไร​”

​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​หัวเราะ​ออกมา​เบา​ๆ​ ​“​ความสัมพันธ์​ห่างเหิน​หรือ​ ​ท่าน​แม่​ให้​ไป๋​ลิ่ง​เห​ริน​ช่วย​น้อง​รอง​ได้​แต่ง​เข้า​จวน​กุย​เต​๋​อโหว​ ​ยาม​ที่​ให้​ไป๋​ลิ่ง​เห​ริน​ช่วย​เกลี้ยกล่อม​ผ่อนผัน​โทษ​ให้​ ​ไม่เห็น​ว่าความ​สัมพันธ์​ของ​พวก​ท่าน​จะ​ห่างเหิน​กันต​รง​ไหน​”

​ประโยค​นี้​ของ​บุตรสาว​ ​อวิ​๋น​เสวียน​ฉั​่ง​ได้ยิน​ชัดแจ้ง​ ​แต่​ใน​ใจ​กลับ​สั่น​ไหว​ขึ้น​มา​ ​เขามอง​ไป๋​ซื่อ​ครา​หนึ่ง​ ​ลังเล​อยู่​ชั่วครู่​จึง​เอ่ย​ขึ้น​ว่า​ ​“​เจ้า​กลับ​ไป​ก่อน​เถิด​”

​ไป๋​เสวี​่ย​ฮุ่ย​ระงับ​ความโกรธ​ไม่ได้​อีกต่อไป​ ​แม้น​้ำ​เสียง​จะ​ราบเรียบ​ ​ทว่า​ได้​ร้อนใจ​ขึ้น​มา​แล้ว​ ​“​นายท่าน​เจ้า​คะ​ ​พระ​ชายา​กล่าว​เกินไป​แล้ว​ ​โบราณ​ว่า​ไว้​ ​โทษ​ของ​คน​ผู้​หนึ่ง​ไม่เกี่ยว​กับ​บุตรสาว​ที่​ออกเรือน​ ​ต่อให้​พ่อแม่​ข้า​ทำผิด​หนักหนา​สาหัส​เพียงใด​ ​บ้าน​ท่าน​พ่อ​ก็​ไม่ได้​รับ​ผลกระทบ​ใด​เจ้าค่ะ​ ​ยิ่งไปกว่านั้น​ข้า​กับ​ไป๋​ลิ่ง​เห​ริน​เป็น​เพียง​พี่น้อง​กัน​เท่านั้น​”

​หลักการ​เหตุผล​เหล่านี้​อวิ​๋น​เสวียน​ฉั​่ง​ไหน​เลย​จะ​ไม่เข้าใจ​ ​ต่อให้​บ้าน​มารดา​ทำ​เรื่อง​ร้ายแรง​อย่าง​การเข่นฆ่า​ล้าง​โคตร​ ​ลูกสาว​ที่​ออกเรือน​ไป​แล้วก็​ไม่มีทาง​โดน​หางเลข​ไป​ด้วย

​ทว่า​ ​กฎหมาย​เป็น​อีก​เรื่อง​หนึ่ง​ ​น้ำใจ​ไมตรี​ก็​เป็น​อีก​เรื่อง​หนึ่ง​ ​ไท่​จื่อ​ใช้​กฎหมาย​จัดการ​กับ​พรรคพวก​ของ​เจี่ยง​ฮองเฮา​มิได้​ ​จะ​แอบ​ผูกใจเจ็บ​แค้น​ส่วนตัว​ได้​เลย​หรือ​ ​หาก​ไท่​จื่อ​เกิด​จิตใจ​คับแคบ​ขึ้น​มา​จริงๆ​ ​แล้ว​ใช้อำนาจ​กลั่นแกล้ง​รังแก​เขา​ ​ขัดขวาง​หนทาง​ในอนาคต​ของ​เขา​ ​เหตุ​เพราะ​เกี่ยวข้อง​กับ​ไป๋​ลิ่ง​เห​ริน​ขึ้น​มา​เล่า​ ​เขา​จะ​ทน​ได้​อย่างไร​!

​ทว่า​ลูกสาว​จงใจ​กล่าวเกินจริง​ ​เพราะ​ไม่​อยาก​ให้​ไป๋​ซื่อ​ได้​มีชีวิต​ที่​สุขสบาย​ ​อวิ​๋น​เสวียน​ฉั​่ง​ย่อม​รู้ดี

​หลังจาก​ไตร่ตรอง​ชั่งน้ำหนัก​ดูแล​้ว​ ​เขา​ก็​ยัง​ตัดสินใจ​มิได้​เสียที​ ​สีหน้า​พังทลาย​ลง​ ​“​เอาล่ะ​ ​เจ้า​กลับ​ไป​ก่อน​ ​ข้า​จะ​จัดการ​เอง​”

​ไป๋​เสวี​่ย​ฮุ่ย​จนปัญญา​ ​หาก​นาง​พูด​อัน​ใด​ออกมา​อีก​ถูก​รำคาญ​เอา​ได้​ ​จึง​ก้มหน้า​จากไป

​อวิ​๋น​เสวียน​ฉั​่​งค​รุ่น​คิด​อีก​ครา​แล้ว​เอ่ย​ว่า​ ​“​ให้​พ่อ​ได้​ไต่​ตรอง​ดู​อีก​สัก​สอง​สาม​วัน​เถิด​”

​สิ่ง​ที่​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​ควรจะ​พูด​ก็ได้​พูด​ไป​หมด​แล้ว​ ​จึง​คล้อง​แขน​ชูซ​ย่า​เอ่ย​ว่า​ ​“​เช่นนั้น​ท่าน​พ่อ​ก็​อย่า​ได้​ตรอง​นาน​นัก​ ​ไป​กัน​เถอะ​”

​ชูซ​ย่า​รีบ​รับคำ​ ​“​เจ้าค่ะ​เหนียง​เหนียง​”

​อวิ​๋น​เสวียน​ฉั​่ง​ได้สติ​ก็​ตะโกน​ขึ้น​ว่า​ ​“​ช้าก่อน​!​”​ ​เห็น​ลูกสาว​ชะงัก​ฝีเท้า​ลง​จึง​ขมวดคิ้ว​เอ่ย​ว่า​ ​“​ขอพระ​ชายา​โปรด​ส่ง​จิ​่นจ​้​งก​ลับ​สู่​สกุล​อวิ​๋น​ด้วย​ ​พ่อ​จะ​หา​หมอ​ยอด​ฝีมือ​มาที​่​จวน​เพื่อ​บำรุง​ร่างกาย​ให้​เขา​เอง​”

​พอ​อนุ​ตั้งครรภ์​ลูก​คนอื่น​ ​ก็​รู้จัก​นึก​ห่วงใย​ลูกในไส้​ขึ้น​มาทัน​ที​ ​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​เอ่ย​อย่าง​รำคาญ​ว่า​ ​“​รีบร้อน​อัน​ใด​ ​ลูก​เพิ่งจะ​ซื้อ​ตำรา​การเรียน​ให้​เขา​ ​จัดหา​คนรับใช้​ไว้​ให้​เรียบร้อย​ ​เช้า​วันนี้​ให้​คน​ไป​ถาม​มา​แล้ว​ ​เขา​บอกว่า​อยู่​ได้​สุขสบาย​ดี​ ​ค่อย​ว่า​กัน​อีกที​ก็แล้วกัน​”

​อวิ​๋น​เสวียน​ฉั​่ง​ร้อนใจ​แต่​เห็น​นาง​หันหลัง​เดิน​ออกจาก​ห้อง​บุปผา​ไป​แล้ว

​ภายใน​รถ​ ​เกา​จ๋าง​สื่อ​รอ​อยู่นาน​ทีเดียว​ ​อาศัย​จังหวะ​ที่​เหนียง​เหนียง​ยัง​ไม่​มา​ ​ให้​คน​สกุล​อวิ​๋น​หา​เชือก​มาม​้​วน​หนึ่ง​ ​มัด​เหลียน​เหนียง​ไว้​ให้​มั่น​ ​นาง​จะ​ได้​ไม่​ขัดขืน

​ยาม​นี้​เห็น​เหนียง​เหนียง​กลับมา​แล้ว​ ​เขา​จึง​เอ่ย​ถาม​ว่า​ ​“​เหนียง​เหนียง​ ​จะ​จัดการ​อนุ​นาง​นี้​อย่างไร​ดี​ขอรับ​”

​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​เห็น​เหลียน​เหนียง​ร้องไห้​เสีย​จน​เครื่องสำอาง​หลุด​ออก​จน​หมด​จึง​ตอบ​ไป​ว่า​ ​“​ไปริม​แม่น้ำ​ของ​หนาน​เฉิง​”

​ริมแม่น้ำ​ของ​หนาน​เฉิง​หรือ​ ​สถานเริงรมย์​ที่​โด่งดัง​ที่สุด​ของ​ที่นั่น​ก็​คือ​เรือ​สำราญ​ว่าน​ชุน​ ​ซ้ำ​ยัง​มีชื่อเสียง​ใน​เมืองหลวง​แห่ง​นี้​อีกด้วย

​เกา​จ๋าง​สื่อ​สบตา​กับ​ชูซ​ย่า​หน้าแดง​ก่ำ​ ​แต่กลับ​ทำได้​เพียง​สั่ง​ให้​คนรถ​ออกเดินทาง​เท่านั้น

​เหลียน​เหนียง​ได้ยิน​ว่า​จะ​ขาย​นาง​ไป​เป็น​นาง​คณิกา​ก็​ร้องห่มร้องไห้​จน​หายใจ​แทบ​ไม่ทัน​ ​แต่​เพราะ​ผ้า​ที่​คาบ​ไว้​ใน​ปาก​ ​ใบหน้า​นั้น​จึง​อัดอั้น​เสีย​จน​แดงก่ำ

​ไม่​ถึง​สอง​สาม​เค​่อ[1]ดี​ ​รถม้า​ก็​มาถึง​มุม​ริม​สุด​ของ​หนาน​เฉิง​ ​หลังจาก​ลงรถ​มา​ ​เรือ​สำราญ​ลำ​ใหญ่​ที่​ประดับประดา​ด้วย​สีแดง​สด​จอด​เลียบ​อยู่​ริมฝั่ง​ ​กลิ่นหอม​ของ​แป้ง​อวล​กรุ่น​ไป​ทั่ว​บริเวณ​ ​มี​เรือ​โป๊ะ​ลำ​หนึ่ง​จอด​อยู่​ระหว่าง​บน​บก​กับ​ดาดฟ้า​เรือ​ ​เพื่อ​อำนวยความสะดวก​ให้​แก่​แขก​ภายใน​เมือง​ได้​สัญจร​ไปมา​ ​บน​เรือนั​้​นมี​การแสดง​ความรัก​ของ​สตรี​อย่าง​เร่าร้อน​ ​มี​ฉาก​ร้อนแรง​ที่​ชวน​หน้าแดง​หู​ร้อน​อยู่​ทั่วทุก​มุม​ ​เสียง​หัวร่อต่อกระซิก​ลอย​ล่อง​มา​ให้​ได้ยิน​อยู่​ไม่​ขาด

​เกา​จ๋าง​สื่อ​เห็น​ว่าที่​นี่​เป็น​สถานเริงรมย์​จึง​กลัว​ว่า​ใคร​มา​เห็น​เข้า​จะ​ทำชื่อ​เสียง​เหนียง​เหนียง​แปดเปื้อน​ ​จึง​ให้​รถม้า​จอด​อยู่​เสีย​ไกลลิบ​ ​แต่​ก็​ยังคง​กระซิบ​บอก​สอง​สาม​คำ​ ​ฟัง​เหนียง​เหนียง​สั่ง​กำชับ​คำ​หนึ่ง​แล้วจึง​ลง​จาก​รถ​เดิน​ไป​บน​เรือ

​เหลียน​เหนียง​เห็น​ว่า​จะ​ถูกขาย​ให้​เป็น​นาง​คณิกา​ก็​ร้องไห้​จน​เจ็บ​อก

​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​ขมวดคิ้ว​มอง​นาง​ ​ยื่นมือ​ดึง​ผ้า​ใน​ปาก​นาง​ออก

​เหลียน​เหนียง​ได้รับ​อากาศ​เข้าไป​ก็​สูด​เข้า​ปอด​ยกใหญ่​ ​รีบ​หมอบ​อยู่​บน​พื้น​รถ​ ​คร่ำครวญ​ว่า​ ​“​พระ​ชายา​ไว้ชีวิต​ข้า​ด้วย​เถิด​ ​ข้า​ไม่​อยาก​เป็น​นาง​คณิกา​ให้​คน​มากมาย​มา​ขึ้น​ขี่​ข่ม​เขง​!​ ​พระ​ชายา​จะ​ขาย​ข้า​ไป​เป็น​ทาส​ให้​ครอบครัว​ธรรมดาๆ​ ​ที่ใด​ข้า​ล้วน​ไม่มีปัญหา​ทั้งนั้น​…​ไม่​ ​ขาย​ข้า​ให้​หอ​สุรา​ ​โรงน้ำชา​ ​ให้​ข้า​เดิน​จน​ขา​ขาดวิ่น​ ​ทำงานหนัก​ยากเข็ญ​เพียงใด​ล้วน​ยินดี​ทั้งสิ้น​!​”

​“​ผู้ใด​บอกว่า​จะ​ให้​เจ้า​เป็น​นาง​คณิกา​กัน​”​ ​อวิ​๋น​หว่าน​ชิ่น​เลิก​ผ้าม่าน​ขึ้น​มอง​ไปนอก​หน้าต่าง​ ​เห็น​เกา​จ๋าง​สื่อ​พา​คน​มาเรียบ​ร้อย​แล้ว

​สตรี​นาง​นั้น​เดินตาม​อยู่​ด้านหลัง​เกา​จ๋าง​สื่อ​ ​เวลา​เดิน​ก็​ส่าย​สะโพก​ไปมา​ ​ยั่วยวน​เป็นอย่างมาก​ ​ทั่ว​ร่าง​สะพรั่ง​สดใส​ ​กลิ่น​แป้ง​บน​ผม​ยาว​สยาย​ฉุนกึก​ ​ทรงผม​มวย​ขึ้น​อย่าง​เอียง​ๆ​ ​ประดับ​ด้วย​ปิ่น​หยก​แวววาว​สะดุดตา​ ​แค่​เห็น​ก็​รู้​ได้​ว่า​เป็น​นาง​คณิกา​บน​เรือ​สำราญ​ ​ดู​จาก​การ​แต่งตัว​แล้ว​นาง​น่าจะ​กำลัง​เป็นที่นิยม​ในขณะนี้

​“​อยู่​บน​รถม้า​นั่น​ใช่​หรือไม่​ ​โอ๊ะ​ ​เหตุใด​จึง​จอด​เสีย​ไกลลิบ​เช่นนั้น​เล่า​…​”​ ​สตรี​นาง​นั้น​เดิน​ไป​พลาง​โบก​ผ้าเช็ดหน้า​ไป​พลาง​ ​เอ่ย​เสียงหวาน​หยดย้อย

​เหลียน​เหนียง​นึก​ว่า​แม่เล้า​ที่มา​รับ​สินค้า​มาถึง​แล้วจึง​ขดตัว​อยู่​มุม​รถ​ ​เป็น​ตาย​ร้าย​ดี​ก็​ไม่ยอม​ลง​ไป​ ​จนกระทั่ง​คนรถ​ปลด​เชือก​บน​มือ​นาง​แล้ว​หิ้ว​ตัว​ลงมา

​พอนาง​เห็น​คนที​่​มาชัด​ๆ​ ​ใบหน้า​ดวงน้อย​ก็​ซีดเผือด​ ​เป็น​เถาฮ​วา​ ​ไม่​นึก​เลย​ว่า​จะ​เป็น​เถาฮ​วา

​พอ​เถาฮ​วา​เห็น​เหลียน​เหนียง​คิ้ว​เรียว​ก็​เลิก​ขึ้น​ ​นาง​กำหมัด​สีชมพู​ระเรื่อ​ไว้​แน่น​ ​ราวกับ​เห็น​ศัตรู​คู่แค้น​ที่​ไม่ได้​เจอกัน​นาน​ ​แต่​นาง​รู้ดี​ว่า​อีก​ฝ่าย​ตกต่ำ​แล้วจึง​ไม่รีบร้อน​ที่จะ​ระบาย​ความแค้น​ออก​ไป​ ​หัวเราะ​อย่าง​เบิกบาน​สบาย​อารมณ์​แล้ว​กล่าวว่า​ ​“​เหลียน​เหนียง​นี่​ ​เจ้า​ก็​มี​วันนี้​ด้วย​หรือ​ ​ฮ่า​ๆ​ ​ฮ่า​ๆ​!​”

​เห็น​เพียง​ผ้าม่าน​ของ​รถ​เลิก​ขึ้น​ ​สตรีที​่​แต่งตัว​อย่าง​สาวใช้​ของ​ชนชั้นสูง​นาง​หนึ่ง​เปิดม่าน​ออก​แล้ว​กล่าวว่า​ ​“​ยาม​นี้​นับว่า​เจ้า​เป็นที่นิยม​บน​เรือ​สำราญ​แห่ง​นี้​ ​เหลียน​เหนียง​นี่​ ​ให้​เป็นสาว​ใช้​ของ​เจ้า​ก็แล้วกัน​ ​ส่วน​เอกสาร​การซื้อขาย​เดี๋ยว​จะ​ให้​เกา​จ๋าง​สื่อ​เอา​มา​ให้​เจ้า​”

​เถาฮ​วารู​้​จัก​ชูซ​ย่า​ ​แล้วก็​รู้​ด้วยว่า​ยัง​มี​ผู้ใด​นั่ง​อยู่​บน​รถม้า​คัน​นั้น​ ​จึง​หัวเราะ​เสียงดัง​ลั่น​เอ่ย​ว่า​ ​“​เจ้า​บอก​นาย​เจ้า​ให้​วางใจ​ได้​ ​เถาฮ​วา​จะ​สานต่อ​เจตนารมณ์​ของ​นาย​เจ้า​ให้​เป็น​อย่างดี​”

​เหลียน​เหนียง​หวาดผวา​อยู่นาน​แล้ว​ ​ตอนนั้น​นาง​ให้ร้าย​เถาฮ​วา​จน​อีก​ฝ่าย​คับแค้นใจ​ ​และ​ถูก​อนุ​ฟาง​ทุบตี​ร่างกาย​ ​มายา​มนี​้​ให้​นาง​มา​เป็น​ทาส​ของ​อีก​ฝ่าย​ ​แล้ว​อีก​ฝ่าย​จะ​ปล่อย​นาง​ไป​หรือ

​เหลียน​เหนียง​ปีน​ขึ้น​มา​อย่าง​สุดกำลัง​ ​หันไป​โผเข้าหา​หน้าต่าง​ ​ทั้ง​ข่วน​ทั้ง​ทุบตี​ ​“​ไม่เอา​ ​ข้า​ไม่​อยาก​เป็นสาว​ใช้​ของ​นาง​ ​ไม่เอา​…​พระ​ชายา​ ​ข้า​ขอร้อง​ล่ะ​เพ​คะ​…​ท่าน​ขาย​ข้า​ให้​แม่เล้า​ ​ให้​ข้า​เป็น​นาง​คณิกา​บน​เรือก​็​ได้​ ​ข้า​ไม่​อยาก​เป็นสาว​ใช้​นาง​…​”

​“​นี่​เป็น​สิ่ง​ที่​เจ้า​ติดค้าง​นาง​อยู่​”​ ​เสียง​สตรี​บน​รถม้า​ดัง​ลอยมา

​เหลียน​เหนียง​กำลังจะ​ทุบ​หน้าต่าง​อีก​ครา​ ​เถาฮ​วาก​็​เดินดุ่ม​ๆ​ ​เข้ามา​จิก​ผม​ของ​นาง​อย่าง​อด​รน​ทนไม่ไหว​ ​เอ่ย​อย่าง​โหดเหี้ยม​ว่า​ ​“​วันพระ​ไม่ได้​มี​หน​เดียว​ ​ข้า​กับ​เจ้า​ล้วน​เกิด​ที่​สมาคม​ม้า​ผอม​ ​เข้า​สกุล​อวิ​๋น​ไป​ด้วยกัน​ ​มาค​รานี​้​ได้มา​พบกัน​อีก​ครานับ​ว่า​เป็น​วาสนา​นัก​!​ ​ทำไม​หรือ​ ​เจ้า​ยัง​อาลัยอาวรณ์​อยู่​กับ​ความหรูหรา​ใน​สกุล​อวิ​๋​นอยู​่​หรือ​ ​ตอนที่​ข้า​ถูก​เปลี่ยนมือ​ขาย​มา​เป็น​นาง​คณิกา​ให้​คน​ขึ้น​ขี่​ข่มเหง​ ​เจ้า​ยัง​กิน​ดีมี​สุขอยู่​ที่​สกุล​อวิ​๋​นอยู​่​เลย​มิใช่​หรือ​ ​แต่​ก็​ต้อง​ขอบคุณ​เจ้าที่​ทำให้​ข้า​ได้​มี​วันนี้​ ​ข้า​ถูก​เจ้า​ทำร้าย​จน​เกือบ​ไม่รอด​ ​อย่า​ว่าแต่​ผู้ชาย​ดี​ๆ​ ​เลย​ ​ขนาด​ผู้ชาย​ธรรมดา​ยัง​ไม่​แล​ข้า​แล้ว​ ​กลับ​ให้​ข้า​ได้​กลายเป็น​นาง​คณิกา​ที่​โด่งดัง​อยู่​บน​เรือ​ลำ​นี้​ ​เจ้า​ฟัง​ข้า​ให้​ดี​ ​ต่อแต่นี้ไป​เจ้า​อย่า​ได้คิด​อยาก​ตาย​เด็ดขาด​ ​จง​ยอม​ปรนนิบัติ​รับใช้​ข้า​เสียแต่​โดยดี​ ​รับใช้​ข้า​ให้​สุขสบาย​ ​แล้ว​ข้า​ก็​จะ​ให้​ข้าวเจ้า​กิน​ทุกวัน​ ​หาก​ทำได้​ไม่ดี​ ​ข้า​จะ​ทำให้​เจ้า​อยู่​ไม่​สู้ตาย​!​”

[1] ​เค​่อ​ ​หนึ่ง​เค​่อ​เท่ากับ​สิบห้า​นาที

คอมเม้นต์

การแสดงความเห็นถูกปิด