เด็กอัจฉริยะ แม่ลึกลับ – ตอนที่ 280 ตอบโต้กลับ

อ่านนิยายจีนเรื่อง เด็กอัจฉริยะ แม่ลึกลับ ตอนที่ 280 ตอบโต้กลับ อ่านนิยายจีน.COM | อ่านนิยายจีนแปลไทย.

ซูหย่าเป็นห่วงเธอ จึงโทรไปหาที่บ้าน บอกว่าช่วงนี้อยากอยู่เป็นเพื่อนเล่อจยา

ในตอนแรกคนตระกูลซู ก็คัดค้านการติดต่อของเธอกับเล่อจยา แต่ต่อมาในภายหลัง หลังจากที่รู้ว่าเล่อจยาช่วยชีวิตซูหย่าไว้ แม่ซูเลยยอมรับเล่อจยาเป็นลูกสาวอีกคน

หลายปีมานี้ ปฏิบัติต่อเล่อจยาดีมาก ก่อนหน้านี้ที่รู้ว่าพ่อของเธอป่วย ก็ให้ซูหย่าส่งเงินมาให้เธอ นิสัยเล่อจยาเป็นคนที่เด็ดเดี่ยว ไม่ยอมที่จะเพิ่มปัญหาให้ตระกูลซู ฉะนั้นจึงปฏิเสธไป

ตลอดคืนนี้ ทั้งสองคนก็นั่งจับเข่าคุยกัน เล่อจยาขอบคุณพระเจ้ามากกว่าหนึ่งครั้ง ถึงแม้ว่าครอบครัว ความรัก จะไม่ได้ดังใจปรารถนา แต่ทำให้เธอได้รับมิตรภาพที่หาได้ยากที่สุดบนโลกใบนี้

เธอไม่กล้าจินตนาการเลยว่าถ้าวันนี้ไม่มีซูหย่าอยู่ เธอจะเป็นอย่างไร?

ไม่ว่าเล่อจยาจะนอนดึกแค่ไหน นาฬิกาชีวิตก็จะตื่นมาตอน 7:30 เธอบิดขี้เกียจ “สามี ตื่น……” ได้แล้ว คำที่เหลือ เมื่อหันไปเห็นเป็นซูหย่ากำลังหลับใหลอยู่ ก็กลืนกลับไป

เล่อจยา คุณหย่าแล้ว

เธอพูดกับตนเองในใจ จากนั้นก็ลุกขึ้น

ดึงประตูเปิดออก ก็ได้กลิ่นโจ๊ก

ในห้องครัว มีหญิงวัยกลางคนที่กำลังยุ่งวุ่นวายอยู่ พอได้ยินเสียง หันไปเห็นเป็นเล่อจยา “คุณเล่อ คุณตื่นแล้ว อาหารกำลังจะเสร็จแล้ว คุณรอเดี๋ยวนะ”

เล่อจยามองออกว่า นี่คือคนรับใช้ในบ้านซูหย่า “คุณป้าเป่า คุณมาได้อย่างไร? ”

“คุณนายบอกว่าไปทานข้างนอกมันไม่สะอาด คุณหนูค่อนข้างเลือก ก็เลยสั่งฉันให้มาทำอาหารให้พวกคุณ” พูดจบ ก็นำไข่ดาวกับแพนเค้กวางลงบนโต๊ะ

“คุณเล่อ คุณทานก่อนเลย เดี๋ยวคุณหนูตื่นแล้ว ฉันจะทำให้เธอใหม่”

เล่อจยาพยักหน้า เวลานี้ เธออิจฉาซูหย่ามากจริงๆ ตระกูลซูมีลูกชายสองคน ลูกสาวหนึ่งคน แม่ซูพ่อซูรักใคร่เอ็นดูเธอ หาได้ยากจริงๆ อาจจะถือได้ว่ารักเขาก็จะรักคนของเขาได้ หลายปีมานี้ เธอยังได้รับการปฏิบัติอย่างดีไปด้วย

“เสี่ยวหย่ามีความสุขมากแน่ๆ มีพวกคุณรักใคร่เอ็นดูมากมายขนาดนี้” อดไม่ได้ที่จะพูดออกมาอย่างซึ้งใจ

“จุ๊ๆ แต่คุณเป็นยอดรักของคุณหนูมากหลายปีขนาดนี้ หรือว่าไม่มีความสุขเลยใช่ไหม? ”

เล่อจยาได้ยินเสียงก็หันกลับไปมอง เห็นซูหย่ายืนพิงกำแพงด้วยเท้าเปล่า ผมยาวยุ่งเหยิง ดึงเก้าอี้ออก ไปที่ประตูแล้วหยิบรองเท้าแตะมาวางบนพื้น “ใช่ ต้องมีความสุขแน่ คุณหนู รีบสวมรองเท้าก่อน นี่เป็นแม่แล้วนะ ทำไมถึงไม่รู้จักรักตัวเอง”

ซูหย่ายื่นสองมือไปกอดเล่อจยา “ทำไมคุณตื่นเช้าขนาดนี้? ตาฉันยังไม่ลืมเลย” เมื่อคืนทั้งสองคนคุยกันจนตีสามจึงหลับไป

เล่อจยาปล่อยเธอ แล้วจูงมือเธอเข้าไปที่ห้องน้ำ บีบยาสีฟันแล้วส่งให้เธอ “รีบแปรงฟัน แล้วออกมาทานอาหารเช้า”

“ฉันยังอยากนอนอีก”

“คุณทานอาหารก่อน แล้วค่อยกลับมานอน”

“อย่างนั้นคุณล่ะ? วันนี้วันเสาร์ คุณไม่ได้หยุดเหรอ? ”

เล่อจยายิ้มขึ้นมา “ลืมไปเลยหลังจากทานข้าวเสร็จ เล่อจยาก็ออกไป ชุมชนที่ซูหย่าอาศัยอยู่ถึงแม้จะเป็นแบบอพาร์ตเมนต์ แต่เนื่องจากอยู่ในทำเลที่ดีเยี่ยม สภาพแวดล้อมของชุมชนจึงดีและมีขนาดใหญ่เป็นพิเศษ เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการวิ่ง

เล่อจยาไม่ใช่คนกลัวความลำบาก สองสามปีก่อนหน้านี้ เธอรำพันกับการลดน้ำหนักอยู่ตลอด แต่ก็ไม่เคบสำเร็จ เป็นเพราะความเสื่อมทางจิตใจของเธอเอง

บางทีเบื้องหลังของคนที่ลดน้ำหนักได้สำเร็จ ก็ล้วนมีเรื่องราว อย่างเช่นในปีนั้น เพื่อเกาไห่ เธอจึงลดน้ำหนักสำเร็จ

ดังเช่นครั้งนี้ ก็เพื่อเกาไห่

เพราะงานแต่งงานของซูหย่าคือปลายเดือน  บางครั้งก็เป็นถังขยะระบายอารมณ์ของซูหย่า

ช่วงสองสามวันแรก เพราะเกี่ยวข้องกับการออกแบบ ทุกวันที่เล่อจยาไปบริษัท เกาไห่ก็มายืนดักรอเธออยู่หน้าประตู ต่อมาจึงเชื่อฟังซูแคลอรี เธอจึงนำงานส่งมอบให้เพื่อนร่วมงานโดยตรง เงินเดือนก็ไม่ต้องการ ลาออกไปโดยตรง

ตั้งใจมาอยู่เป็นเพื่อนซูหย่า วางแผนที่จะดูแลจนงานแต่งของเธอจบสิ้น แล้วค่อยไปหางาน

“จยาจยา วันนี้พี่ชายรองของฉันกลับมา แม่ฉันให้ฉันกับคุณกลับบ้านไปทานข้าวด้วยกัน” ตอนเช้าเล่อจยาไปวิ่งกลับมา ซูหย่าส่งผ้าขนหนูผืนหนึ่งให้เธอ แล้วจึงเอ่ยปาก

ช่วงเวลานี้ ซูหย่าเห็นเล่อจยาบ้าคลั่งเล็กน้อย นอกจากตอนเช้าออกไปวิ่งแล้ว บ่ายก็ไปฟิตเนส บางครั้งก็ยังไปว่ายน้ำอีก อาหารขยะ อาหารแคลอรีสูง ไม่เข้าปากเลยสักคำ

เธอไม่ได้นับว่าอ้วนมาก การทรมานแบบนี้ ที่ทรมานทั้งจิตใจ ทรมานทั้งร่างกาย นี่เพิ่งผ่านมาไม่ถึงยี่สิบวัน ก็เห็นปลายคางแหลมออกมาอย่างชัดเจน

เล่อจยาเห็นซูหย่าจ้องมองเธอ จึงชำเลืองมองเธอแล้วพูดว่า “มองฉันแบบนี้ทำไม? ”

“อยากจะชมคุณว่า เปลี่ยนเป็นสวยแล้ว นี่คุณแต่งตัวอีกสักหน่อย คาดว่าผู้ชายจะต้องต่อแถวยาวเหยียดแน่นอน”

เล่อจยาสูดลมหายใจเข้า “เอาล่ะ คุณประจบฉันให้น้อยหน่อย ฉันจะไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า อีกสักครู่ จะไปส่งคุณกลับบ้าน”

พูดพลาง เข้าห้องน้ำไป

ซูหย่าหันกลับมายังตู้เสื้อผ้า นำชุดเดรสคอปกสีน้ำเงินกรมท่า มาถือไว้ในมือ หลังจากนั้นก็ยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำ ฟังว่าไม่มีเสียงน้ำแล้ว เธอจึงเคาะประตู

“ทำไมเหรอ? ”

“จยาจยา ฉันซื้อเดรสมาให้คุณชุดหนึ่ง คุณจะไม่ลองใส่ดูหน่อยเหรอ? ”

เล่อจยาที่กำลังเช็ดตัวอยู่ ก็นิ่งอึ้งไปเล็กน้อย “ฉันไม่ใช่ไม่มีเสื้อผ้าใส่ คุณจะซื้อมาให้ฉันทำไม? ไม่ใส่ เอาออกไปเลย”

มาตรฐานการใช้เงินของซูหย่า เล่อจยาเข้าใจดี เดรสชุดนั้นอย่างต่ำๆ ก็เป็นหมื่นหยวน

“จยาจยา เดรสชุดนี้ ฉันซื้อมาเมื่อหลายปีก่อน”

ประตูถูกเปิดออก เล่อจยาก็สวมผ้าเช็ดตัวออกมา “หมายความว่าอะไร? หลายปีก่อน? ”

ซูหย่ารับผ้าขนหนูในมือเธอ แล้วเช็ดหยดน้ำที่ปลายผมแทนเธอ “ก็ปีนั้น คุณลดน้ำหนักได้สำเร็จไม่ใช่เหรอ? ต่อมา คุณจะไปสารภาพรักกับเกาไห่ ฉัน…ฉันคิดว่าเพื่อให้ประสบความสำเร็จ ดังนั้น จึงซื้อเดรสชุดนี้มาให้คุณ ใครจะไปรู้ว่าต่อมาเกาไห่จะเกิดอุบัติเหตุ เดรสชุดนี้เลยไม่ได้มอบให้ไป”

เล่อจยาขมวดคิ้ว ลดสายตาลง มองชุดเดรสในมือเล่อจยาที่รอดชีวิตมา “จริงเหรอ? ”

“แน่นอน คุณลองดูป้ายยี่ห้อสิ ค่อนข้างเหลืองแล้ว ด้วยเอวห่วงยางหลายปีมานี้ของคุณ ฉันจึงไม่กล้าหยิบออกมาทำให้คุณสะเทือนใจ”

หยิบผ้าขนหนูจากในมือเธอ แล้วถือโอกาสหยิบชุดเดรสนั้นด้วย จากนั้นเล่อจยาก็ไปยังห้องน้ำ

มองเอวที่เรียวเล็กนั้น เล่อจยาจึงเข้าใจความหมายของซูหย่า เดรสชุดนี้ออกแบบแบบเอวเว้าสูง เป็นการเน้นให้เห็นช่วงเอว หากใส่ไม่ดี ก็อาจจะกลายเป็นทำให้ตัวเองดูแย่ได้

เธอสูดลมหายใจเข้า เก็บท้องน้อยเล็กน้อย จึงพอฝืนๆ ดูได้

เมื่อเดินออกมา เธอหมุนครึ่งรอบตรงหน้าซูหย่า “พอดูได้ไหม? ”

ซูหย่าพยักหน้า “ถ้าเกาไห่ได้เห็นรูปร่างของคุณตอนนี้นะ เขาจะต้องเสียดายอย่างสุดๆ ”

ได้ยินคำว่า”เกาไห่”สองคำ สีหน้าของเล่อจยาก็เศร้าลงอย่างมาก

รวมผมทั้งหมดขึ้น แล้วมัดทรงหางม้า

ขณะนี้เป็นปลายฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ด้านนอกค่อนข้างหนาวเย็นเล็กน้อย ซูหย่าหยิบเสื้อกันลมสีเบจจากในตู้เสื้อผ้าออกมาให้เธอ “คุณเอาเสื้อนี้คลุมไปหน่อย พอถึงในบ้านแล้ว ค่อยถอดออกก็ได้”

เล่อจยามองเสื้อที่อยู่ในมือซูหย่า “ทำไมรู้สึกว่า คุณค่อนข้างจะผิดปกติ? ฉันแค่ไปส่งคุณกลับบ้านก็เท่านั้น จะใส่อลังการขนาดนี้ไปทำไม? ”

คอมเม้นต์

การแสดงความเห็นถูกปิด