ลำนำบุปผาพิษ – ตอนที่ 2017+2018

อ่านนิยายจีนเรื่อง ลำนำบุปผาพิษ ตอนที่ ตอนที่ 2017+2018 อ่านนิยายจีน.COM | อ่านนิยายจีนแปลไทย.

บทที่ 2017 เจ้าคิดจะทำการค้าอันใด?

เฟิงชิงซ่างเหรินมองเขาด้วยสายตาที่ราวกับมองผู้ต้องหา “เนี่ยนโม่ มิใช่ว่าเจ้าตัดขาดเหล่าอาจารย์ไปแล้วหรือ? กลับมาอีกทำไม?” ในใจยังคงคาดหวังให้เขากลับใจยอมรับความผิด…

บนหน้าของตี้ฝูอีสวมหน้ากากไว้ ริมฝีปากชมพูระเรื่อยกขึ้นแวบหนึ่ง “ซ่างเหริน ผู้เยาว์มิได้มาหาท่าน”

เฟิงชิงซ่างเหรินเงียบไปทันที วาจานี้ที่ตี้ฝูอีเอ่ยออกมา เห็นได้ยังว่ายังคงไม่เอาอาจารย์อยู่ดี

เฟิงชิงซ่างเหรินรู้สึกเพียงว่ามีโลหิตเก่าๆ ติดค้างอยู่ในลำคอ “เช่นนั้นเจ้ามาทำอะไร?!”

ตี้ฝูอีก็ตรงไปตรงมายิ่งนัก “ทำการค้า”

เฟิงชิงซ่างเหรินทั้งโกรธเคืองทั้งสิ้นหวัง “การค้าอะไร?”

“เจ้าจะทำการค้ากับเหล่าอาจารย์หรือ?!”

“เนี่ยนโม่ บนโลกนี้ไม่มีผู้ใดที่ต่อรองทำการค้ากับอาจารย์ได้!” คนอื่นๆ ก็พากันเปิดปากเอ่ยเช่นกัน โกรธเคืองยิ่งนัก

แววตาของตี้ฝูอีเยียบเย็นลงเล็กน้อย ยิ้มแวบหนึ่ง “ในบรรดาทุกท่านที่อยู่ ณ ที่นี้ดูเหมือนจะมีเพียงอวี่หังเจินเหรินเท่านั้นที่เคยถ่ายทอดวรยุทธ์ให้ข้ามิใช่หรือ?”

ทุกคนเงียบงันไป นี่ก็ถูก!

อวี่หังเจินเหรินพลันยืดอก ขณะที่กำลังจะเอื้อนเอ่ย ตี้ฝูอีก็ตัดบททันที “ข้าร่ำเรียนเวทวิชาจากอวี่หังเจินเหรินทั้งหมดสี่บท และข้าก็เคยปรับแก้เคล็ดหลักของสี่วิชานี้ให้สมบูรณ์แบบขึ้นแล้ว เติมเต็มช่องโหว่ทั้งหมดให้ ทำให้สี่วิชานี้ลำเลิศขึ้นไปอีกขั้น อวี่หังเจินเหริน ข้าพูดถูกหรือไม่?”

อวี่หังเจินเหรินไม่อาจปฏิเสธได้เลย

สี่เคล็ดวิชานั้นหลังจากได้รับการปรับปรุงจากเสินเนี่ยนโม่ อานุภาพก็พุ่งทะยานขึ้นหนึ่งส่วน! ซ้ำยังถ่ายทอดเคล็ดวิชาฉบับที่ปรับปรุงแล้วทั้งสี่วิชาให้แก่อาจารย์อย่างไม่หวงแหน ทำให้บรรดาศิษย์น้องชายหญิงของเขาฝึกฝนได้สะดวกรวดเร็วยิ่งขึ้น เดิมทีเป็นวิชาที่ต้องใช้เวลาหนึ่งปีถึงจะเชี่ยวชาญ หลังจากผ่านการปรับปรุงของเขา เพียงสองเดือนก็เชี่ยวชาญแล้ว

“เนี่ยนโม่ เจ้าสร้างความชอบให้สำนักแล้ว” อวี่หังเจินเหรินทอดถอนใจ

“เช่นนั้นความชอบของข้าสามารถหักล้างกับบุญคุณที่เคยได้รับการถ่ายทอดเคล็ดวิชาทั้งสี่นั้นจากอาจารย์ได้หรือไม่?”

อวี่หังเจินเหรินผงะไปเล็กน้อย “แน่นอน…” อันที่จริงพอคิดๆ ดู การที่เขารับศิษย์อย่างเสินเนี่ยนโม่ก็นับว่าได้กำไรแล้ว! เนื่องจากเขาก็ทำให้หุบเขาไร้พันธะของเขาเรืองอำนาจขึ้นมา

“นี่ก็ใช่ ข้าไม่ได้ติดค้างอะไรพวกท่านเลย และได้ประกาศไว้ชัดเจนแล้วว่าจะไม่กราบผู้ใดเป็นอาจารย์อีก เช่นนั้นเหตุใดจะทำการค้ากับพวกท่านไม่ได้เล่า?”

วาจาของตี้ฝูอีสกัดกั้นให้ทุกคนพูดไม่ออกเลย

“เจ้าคิดจะทำการค้าอันใด?” อวี่หังเจินเหรินสอบถามอย่างอดใจไว้ไม่อยู่

ตี้ฝูอียื่นมือออกมา กลางฝ่ามือมีขวดเล็กๆ ใบหนึ่งส่องประกายอยู่ใต้แสงตะวัน “นี่คือพิษงูดอกท้อ ข้าคิดจะใช้มันแลกเปลี่ยนกับยารักษาวิชาแยกสิงคีของซานจิ่งเจินเหริน”

ทุกคนเงียบไปอีกครั้ง

ซานจิ่งเจินเหรินโพล่งออกมา “หญิงแพศยานางนั้นยังไม่ตายรึ?!” ในใจก็ไม่ทราบเช่นกันว่าโล่งอก หรือว่าโกรธเคืองยิ่งกว่าเดิม เมื่อเอ่ยถึงหญิงแพศยาผู้นั้น กล่องดวงใจของเขาก็เริ่มเจ็บขึ้นมาตามสัญชาตญาณ…

สายตาของตี้ฝูอีหันเหไปที่ใบหน้าเขา “นางคือคนสำคัญที่สุดของข้า ซานจิ่งเจินเหรินโปรดพูดจาให้เกียรติกันบ้าง!”

ซานจิ่งเจินเหรินหน้าม้านแล้ว

ถูกผู้เยาว์คนหนึ่งติเตียน โดยเฉพาะถูกผู้เยาว์คนหนึ่งติเตียนต่อหน้าเหล่าศิษย์ทำให้เขาจมไม่ลงอยู่บ้าง เอ่ยอย่างขุ่นเคืองว่า “หญิงแพศยาผู้นี้เล่นสกปรก…”

ตี้ฝูอีขมวดคิ้ว กู้ซีจิ่วยังไม่ได้บอกเรื่องที่เตะผ่าหมากซานจิ่งเจินเหรินกับเขา ดังนั้นเขาจึงไม่เข้าใจประโยคนี้ของซานจิ่งเจินเหรินอยู่บ้าง มองไปที่ซานจิ่งเจินเหรินอีกแวบหนึ่ง…

เขาเป็นหมอ ดูสีหน้าท่าทางก็บอกอาการได้แล้ว ด้วยเหตุนี้ ในที่สุดเขาก็มองออกว่าท่ายืนของซานจิ่งเจินเหรินไม่ใคร่ถูกต้องนัก คล้ายกับถูกเตะผ่าหมากมา…

ตี้ฝูอีทอดถอนใจอยู่ภายในใจ มิน่าเล่ากู้ซีจิ่วถึงไม่คาดหวังว่าจะได้ยารักษาจากเขา…

นางช่างห้าวหาญโดยแท้! ลูกเตะเช่นนี้นางเตะออกไปได้อย่างไร?!

ตี้ฝูอีนิ่งไปครู่หนึ่ง หยิบขวดยาใบหนึ่งออกมาจากร่าง โยนให้ซานจิ่งเจินเหริน “ใช้ยานี้ละลายน้ำแล้วนั่งแช่ จะทำให้อาการบาดเจ็บของท่านหายดีภายในสามวัน”

ซานจิ่งเจินเหรินหน้าแดงเถือกแล้ว เพียงแต่ยังคงรับไว้ในมือ โอสถที่ตี้ฝูอีพกติดตัวส่วนมากล้วนเป็นตำรับลับของมหาเทพ มีฤทธิ์มหัศจรรย์

————————————————————————–

บทที่ 2018 ศิษย์พี่ใหญ่ไม่ต้องการนางแล้ว…

ท้ายที่สุด ซานจิ่งเจินเหรินก็ยังคงมอบยารักษาสูตรเฉพาะสำหรับวิชาแยกสิงคีให้แก่ตี้ฝูอี เหตุผลแรกเนื่องจากโอสรถวิญญาณที่มอบให้เขามาได้ผลมากจริงๆ เมื่อเขาแช่ไปหนึ่งครั้งความเจ็บปวดนั้นก็บรรเทาลงไปมากนัก

ประการที่สองคือหลังจากบรรเทาพิษให้ชิงหลัวไปกึ่งหนึ่ง ถึงแม้จะรักษาชีวิตไว้ได้ แต่ทั้งร่างยังคงเจ็บปวดทุกข์ทรมานเช่นเดิม กรีดร้องโหยหวนอยู่ทุกวัน รบกวนจนคนทั้งหุบเขาอยู่ไม่เป็นสุข ซานจิ่งเจินเหรินก็ถูกนางรบกวนจนนอนไม่หลับทั้งคืน ซ้ำยังไม่อาจซัดฝ่ามือใส่เพื่อให้นางหุบปากได้

ยามนี้เมื่อตี้ฝูอีนำพิษงูดอกท้อมาแลกเปลี่ยน ก็สมน้ำสมเนื้อกับยารักษาจริงๆ ดีร้ายอย่างไรก็ทำให้เขาสบายหูขึ้นบ้าง

ยามที่ตี้ฝูอีรับยารักษาแล้วกำลังจะจากไป อวี่หังเจินเหรินก็อดไม่ได้ที่จะรั้งเขาไว้ เอ่ยถามเขาประโยคหนึ่ง “เนี่ยนโม่ เจ้ากับชิงหลัวนับว่าเติบโตมาด้วยกัน นางก็เป็นศิษย์ของเจ้านะ เคารพเลื่อมใสเจ้ายิ่งนักเสมอมา เจ้าเองก็เคยห่วงใยนางยิ่งนัก…ครั้งนี้หากว่าซานจิ่งเจินเหรินไม่ทำการแลกเปลี่ยนกับเจ้า เจ้าจะหักใจมองศิษย์น้องของตนทรมานเหมือนตายทั้งเป็นได้จริงๆ น่ะหรือ?”

ฝีเท้าของตี้ฝูอีชะงักไปเล็กน้อย สายตาร่อนลงบนร่างของอวี่หังเจินเหริน กล่าวอย่างเฉยชาว่า “คราก่อนที่ชิงหลัวถูกพิษ ชีวิตตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง ผู้ที่ช่วยเหลือนางไว้ได้ทันกาลก็คือหญิงแพศยาที่พวกท่านเรียกกัน ชิงหลัวพูดจาไร้มารยาทกับนางเสมอมา นางกลับไม่ถือสาหาความด้วยเลย ตามหางูดอกท้อแทบจะเอาชีวิตไม่รอดแล้ว…ชีวิตของชิงหลัวกับซือชิงเดิมทีก็เป็นนางที่ช่วยเอาไว้ บุญคุณช่วยชีวิตเทียมฟ้า ต้องแทนคุณเท่าสายธาร แต่ชิงหลัวทำอะไรเล่า? ไม่เพียงแต่ไม่สำนึกบุญคุณเท่านั้น ยังว่ากล่าวผู้อื่นด้วยเจตนาร้ายต่อหน้าผู้คน หมิ่นแคลนผู้มีพระคุณ…คนเช่นนี้ช่างทำให้ผู้อื่นหมดคำพูดจริงๆ ข้าไม่มีศิษย์น้องแบบนี้! เมื่อก่อนข้าห่วงใยนางจริงๆ ตอนนี้ข้าถึงได้เข้าใจว่าข้าหน้ามืดตามัวไป! ศิษย์น้องเช่นนี้ไม่ช่วยก็ไม่เห็นเป็นไร หากว่าซานจิ่งเจินเหรินไม่นำยารักษามาแลกเปลี่ยน ข้ายินดีทำลายขวดพิษงูนี้เสีย ไม่มอบให้นำไปทำยาถอนพิษแก่ชิงหลัว เพราะว่า…นางไม่คู่ควร!”

ยากนักที่ตี้ฝูอีจะพูดจายาวเหยียดถึงเพียงนี้ อวี่หังเจินเหรินตะลึงงันไปแล้ว เบิกตามองตี้ฝูอีสาวเท้าจากไป

เห็นกันอยู่ชัดๆ ว่าตี้ฝูอีตำหนิชิงหลัว แต่อวี่หังเจินเหรินกลับรู้สึกว่าใบหน้าชราของตนค่อนข้างร้อนผ่าวเช่นกัน…

เขายืนอยู่ตรงนั้นเหม่อลอยอยู่บ้าง จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวมาจากด้านหลัง จึงหันหลังไป มองเห็นชิงหลัวที่หน้าขาวซีดยืนอยู่ด้านหลังประตู

พิษงูบนร่างนางได้รับการแก้ไขแล้ว ความเจ็บปวดที่รุมเร้าให้นางอยู่มิสู้ตายก็หายไปแล้วเช่นกัน แต่เนื่องจากถึงอย่างไรก็ถอนพิษช้าเกินไป วรยุทธ์ของนางจึงสูญสิ้นไปด้วย

นางย่อมได้ยินว่าศิษย์พี่ใหญ่เป็นผู้นำยาถอนพิษกลับมาให้ ดังนั้นหลังถอนพิษในร่างได้แล้ว ก็ไม่คำนึงถึงสังขารที่อ่อนแอ แล่นมาพบเขา กลับได้ยินเพียงวาจาในตอนสุดท้ายเหล่านั้นของตี้ฝูอี

นางประหนึ่งได้รับการโจมตีอย่างหนักหนา ยืนอยู่ตรงนั้นดวงหน้าพริ้มเพราเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด เท้าอ่อนแรง แทบจะยืนไม่อยู่แล้ว

ที่แท้ศิษย์พี่ใหญ่ก็มาเพื่อแลกยารักษาให้นังแพศยาคนนั้น

ที่แท้ศิษย์พี่ใหญ่ก็ยินดีทำลายยาทิ้งดีกว่ามอบให้นางใช้…

ศิษย์พี่ใหญ่ไม่ต้องการนางแล้ว…

อวี่หังเจินเหรินหันหลังไป ชิงหลัวก็เบะปาก ร้องไห้โฮออกมา! เสียอกเสียใจอย่างยิ่ง…

อวี่หังเจินเหรินโมโหจนเก็บไม่อยู่แล้ว “เจ้ายังมีหน้ามาร้องอีกหรือ?! หากมิใช่เพราะเจ้าเสี้ยมเสริมยุยง ไหนเลยจะเกิดเรื่องเหล่านี้ขึ้นมา?! อายุยังน้อยไม่รู้จักใฝ่เรียน กลับเรียนรู้อุบายของสตรีปากเปราะเสียได้…”

ปกติแล้วอวี่หังเจินเหรินเอ็นดูชิงหลัวยิ่ง ถึงอย่างไรลูกศิษย์หญิงก็มีอยู่น้อย ประกอบกับยามปกติชิงหลัวเฉลียวฉลาดปราดเปรียว ปรนนิบัติเอาใจอวี่หังเจินเหรินยิ่งนัก ด้วยเหตุนี้จึงได้รับความเอ็นดูอย่างยิ่ง

แต่ระยะนี้กิริยาศิษย์หญิงคนนี้กลับทำให้เขาขัดเคืองจริงๆ ถึงขั้นที่ค่อนข้างรังเกียจด้วยซ้ำ

เป็นครั้งแรกเช่นกันที่เขาพูดจารุนแรงใส่ชิงหลัวเช่นนี้ ชิงหลัวตกตะลึงจนน้ำตาหดหายกลับไป แต่ยังคงไม่ยินยอมอยู่

————————————————————————————-

Related

คอมเม้นต์

การแสดงความเห็นถูกปิด