ลำนำบุปผาพิษ – ตอนที่ 2843 มรสุมงานเลี้ยงวันเกิด 2 / บทที่ 2844 มรสุมงานวันเกิด 3

อ่านนิยายจีนเรื่อง ลำนำบุปผาพิษ ตอนที่ ตอนที่ 2843 มรสุมงานเลี้ยงวันเกิด 2 / บทที่ 2844 มรสุมงานวันเกิด 3 อ่านนิยายจีน.COM | อ่านนิยายจีนแปลไทย.

บท​ที่​ ​2843​ ​มรสุม​งานเลี้ยง​วันเกิด​ ​2

ผู้ใด​ก็​คาดไม่ถึง​ว่า​ท่าน​นักบวช​ราชครู​ที่​อาศัย​การวางแผน​มีชัย​เหนือ​ใต้​หล้า​ได้​คน​นี้​ ​จะ​ไม่เพียงแต่​วาง​กลยุทธ์​ได้​เลิศล้ำ​เท่านั้น​ ​ไม่น่าเชื่อ​ว่า​จะ​มี​ความสามารถ​ด้าน​อื่น​ด้วย​ ​สลัก​เจียระไน​เครื่องประดับ​ที่​วิจิตร​เลิศล้ำ​เช่นนี้​ออกมา​ได้​!

สายตา​นับไม่ถ้วน​ล้วน​ร่อน​ลง​บน​ร่าง​ของ​ตี้ฝู​อี​ ​มีทั​้ง​ประหลาดใจ​ ​เลื่อมใส​ ​ไม่​อยาก​เชื่อ​…

มี​เพียง​ถู​ซาน​อิง​ที่​ถอนหายใจ​เบา​ๆ​ ​เอ่ย​พึมพำ​ ​“​ที่แท้​ท่าน​คิด​หา​สารพัด​วิธีการ​เพื่อ​ไป​ยัง​กรุสมบัติ​ประจำ​ตระกูล​ของ​เรา​ก็​เพื่อ​รังสรรค์​สิ่ง​นี้​…​ข้า​หลง​นึก​ว่า​ท่าน​จะ​ซ่อม​ฟ้า​เสียอีก​…​”

นาง​เอ่ย​เสียง​เบา​ยิ่ง​ ​คล้าย​รำพึง​ออกมา​อย่าง​ไม่​อาจ​ควบคุมตัว​เอง​ได้

แต่​เนื่องจาก​ใน​ห้องโถง​เงียบเชียบ​ยิ่ง​ ​คำ​รำพัน​นี้​ของ​นาง​จึง​โดดเด่น​ออกมา​อย่างเห็นได้ชัด

ผู้​ที่อยู่​ใน​งานเลี้ยง​ล้วนแต่​เป็นยอด​ฝีมือ​ ​ย่อม​ได้ยิน​แจ่มชัด

กู้​ซีจิ​่ว​มอง​ไป​ที่นาง​ทันที​ ​“​หมายความว่า​ยังไง​?​”

ถู​ซาน​อิง​มอง​ตี้ฝู​อี​แวบ​หนึ่ง​ ​ตี้ฝู​อี​ไม่มี​ท่าที​อื่นใด​ ​และ​ไม่มี​ท่าทาง​ว่า​จะ​ห้าม​ไม่​ให้​นาง​พูด​ ​นาง​จึง​ทำใจ​กล้า​กล่าว​อธิบาย​ว่า​ ​“​ทูล​พระองค์เจ้า​ ​บรรพบุรุษ​ของ​เสี่ยว​หวาง​เคย​มี​หยก​งาม​ก้อน​หนึ่ง​ตกทอด​กัน​มา​ ​เล่าขาน​กัน​ว่า​เป็น​สิ่งที่เหลือ​จาก​การซ่อมแซม​นภา​ของ​ทวยเทพ​บรรพกาล​ ​เป็น​สิ่ง​ที่​รวบรวม​ไอ​วิญญาณ​ห้า​ธาตุ​ของ​ใต้​หล้า​ไว้​ ​สิ่ง​นี้​สามารถ​รวบรวม​ไอ​วิญญาณ​จาก​ฟ้า​ดิน​ได้​เอง​ ​สถานที่​ที่​มีสิ​่ง​นี้​อยู่​ต่อให้​เคย​แร้นแค้น​ไอ​วิญญาณ​แค่ไหน​ ​ก็​สามารถ​พรั่งพร้อม​สมบูรณ์​ขึ้น​มา​อีกครั้ง​ได้​ ​กลายเป็น​ชัยภูมิ​อัน​เลิศล้ำ​”

ฝูงชน​พุด​ไม่​ออก​เลย​ ​นี่​มัน​อ่าง​รวมทรัพย์​ชัดๆ​!​ ​ไม่​สิ​ ​อ่าง​รวม​วิญญาณ​ต่างหาก

สำหรับ​ผู้​บำเพ็ญ​แล้ว​ ​ไอ​วิญญาณ​คือ​พื้นฐาน​ใน​การดำรง​ชีพ​ ​ผู้คน​มากมาย​เพื่อ​ฝึกฝน​บำเพ็ญ​ได้​ออกเดินทาง​เสาะหา​สถานที่​อุดม​ไอ​วิญญาณ​ไป​ทั่ว​สารทิศ​ ​ที่หก​ภพ​ภูมิ​ก่อ​ศึก​แย่งชิง​กัน​กว่า​ครึ่ง​ก็​เป็น​เพราะ​แย่งชิง​พื้นที่​อุดม​ไอ​วิญญาณ

หากว่า​มี​หยก​นี้​อยู่​ข้าง​กาย​ ​ก็​ไม่จำเป็น​ต้อง​แสวงหา​พื้นที่​อุดม​ไอ​วิญญาณ​ไป​ทั่ว​สารทิศ​แล้ว​!

คนที​่​มีสัม​ผัส​ค่อนข้าง​ไว​ต่อ​พลัง​วิญญาณ​เอ่ย​กระซิบ​ขึ้น​มา​แล้ว​ ​“​ไอ​วิญญาณ​ภายใน​ห้องโถง​คล้าย​จะ​เพิ่มพูน​ขึ้น​ไม่น้อย​เลย​…​”

กล่าว​อีก​นัย​คือ​ ​เครื่องประดับ​ที่​สร้าง​จาก​หยก​ชนิด​นี้​ก็​สามารถ​รวบรวม​ไอ​วิญญาณ​ได้​เช่นกัน

สายตา​ริษยา​นับไม่ถ้วน​มอง​ไป​ที่​เครื่องประดับ​ชุด​นั้น​…

หาก​มิใช่​เพราะ​เครื่องประดับ​ชุด​นี้​อยู่​ใน​มือ​กู้​ซีจิ​่​วล​่ะ​ก็​ ​เกรง​ว่า​คงมี​คน​อดใจ​ไม่ไหว​เข้าไป​แย่งชิง​แล้ว​!

จิตใจ​กู้​ซีจิ​่​วก​็​สั่น​ไหว​เช่นกัน​ ​สายตา​ของ​เธอ​ร่อน​ลง​บน​ร่าง​ของ​ตี้ฝู​อี​ ​“​เครื่องประดับ​ชุด​นี้​ ​เจ้า​รังสรรค์​ขึ้น​มา​เพื่อ​เปิ่น​จุน​โดยเฉพาะ​หรือ​?​”

ฝู​อี​ยิ้มน้อย​ๆ​ ​แวบ​หนึ่ง​ ​ไม่ได้​ตอบคำถาม​เธอ​ ​แต่​ถาม​กลับ​ประโยค​หนึ่ง​ ​“​พระองค์เจ้า​ชอบ​หรือไม่​?​”

“​ชอบ​”

‘​ชอบ​ก็ดี​แล้ว​ ​ขอ​เพียงพระ​องค์​เจ้า​ตอบรับ​เงื่อนไข​ของ​ข้าพเจ้า​ประการหนึ่ง​เครื่องประดับ​ชุด​นี้​ก็​จะ​ยก​ให้พระ​องค์​เจ้า​’​ ​ตี้ฝู​อี​พลัน​ส่ง​กระแสเสียง​หากู​้​ซีจิ​่ว

กู้​ซีจิ​่ว​ผงะ​ไป​เล็กน้อย​ ​ใน​ใจ​คาดเดา​อะไร​ได้​รางๆ​ ​แล้ว​ ​ช้อนตา​มอง​เขา​ ​‘​เงื่อนไข​อะไร​?​ ​เพิกถอน​การ​รับ​ศิษย์​งั้น​หรือ​?​’

ตี้ฝู​อี​ชะงัก​ไป​แวบ​หนึ่ง​ ​พยักหน้า​รับ​ ​‘​พระองค์เจ้า​น่าจะ​ทราบ​ดี​ว่า​เครื่องประดับ​ชุด​นี้​มีความหมาย​อย่างไร​ต่อ​ท่าน​ ​ท่าน​ไม่จำเป็น​ต้อง​ไป​ฝึกฝน​ที่​แดน​น้ำแข็ง​แห่ง​นั้น​ทุกปี​แล้ว​ ​เพียง​สวมใส่​เครื่องประดับ​นี้​วัน​ละ​หก​ชั่ว​ยาม​ ​ก็​เทียบ​ได้​กับ​การฝึกฝน​ใน​แดน​น้ำแข็ง​หนึ่ง​วัน​ ​หากว่า​วาง​เครื่องประดับ​ชุด​นี้​ไว้​ใน​หุบเขา​เสียง​สวรรค์​ ​ก็​จะ​ทำให้​เขตแดน​ของ​หุบเขา​เสียง​สวรรค์​แข็งแกร่ง​ไม่​แตก​พ่าย​ ​ไม่​ถูก​ผู้ใด​ทำลาย​ได้​อีก​ ​และ​ขอ​เพียงพระ​องค์​เจ้า​เพิกถอน​พันธะ​นั้น​เสีย​ ​ก็​จะ​ได้​มัน​ไป​ครอง​’

เงื่อนไข​นี้​กล่าว​ได้​ว่า​เย้ายวนใจ​คน​ยิ่ง​ ​กู้​ซีจิ​่ว​หลุบ​ตาล​งค​รู่​หนึ่ง​ ​‘​เจ้า​ไม่​ยินดี​รับ​ข้า​เป็น​อาจารย์​ขนาด​นี้​เชียว​หรือ​?​ ​เจ้า​ดู​เอาเถิด​ ​เจ้า​ไม่​อยาก​ให้​ผู้อื่น​รู้เรื่อง​นี้​ ​เปิ่น​จุน​ก็​มิ​เคย​แพร่งพราย​ต่อ​ผู้ใด​ ​อาคม​นั้น​เปิ่น​จุน​ก็​ไม่เคย​ใช้​อีก​เลย​…​’

นัยน์ตา​เธอ​มีแวว​โศก​หมอง​อยู่​เลือนราง​ ​‘​อันที่จริง​แล้ว​เจ้า​กราบ​ข้า​เป็น​อาจารย์​ไม่มีผล​เสีย​เลย​สักนิด​ ​แล้ว​ไย​เจ้า​ต้อง​…​’

‘​พระองค์เจ้า​ ​กราบ​อาจารย์​รับ​ศิษย์​จะ​ต้อง​ยินยอมพร้อมใจ​กัน​ทั้งสองฝ่าย​ ​ไย​พระองค์เจ้า​ต้อง​ฝืนใจ​ผู้อื่น​ให้​จง​ได้​เล่า​?​’​ ​สายตา​ตี้ฝู​อีกด​ดัน​คน

กู้​ซีจิ​่ว​เงียบ​ไป​ครู่หนึ่ง​ ​เธอ​รู้​ว่า​ตี้ฝู​อีนำ​สิ่ง​นี้​มา​แลกเปลี่ยน​ด้วย​ความจริงใจ​ที่​เปี่ยมล้น​ ​แต่ว่า​…​เธอ​ค่อยๆ​ ​ปิด​ฝาก​ล่อง​ใบ​นั้น​ให้​ดี

————————————————————————————-

บท​ที่​ ​2844​ ​มรสุม​งาน​วันเกิด​ ​3

เธอ​ค่อยๆ​ ​ปิด​ฝาก​ล่อง​ใบ​นั้น​ให้​ดี​ ​เอ่ย​เสียง​เรียบ​ ​“​เครื่องประดับ​ชุด​นี้​ของ​ท่าน​ผู้สูงศักดิ์​มีมูล​ค่า​สูง​เกินไป​ ​เปิ่น​จุน​ไม่​อาจ​รับ​ไว้​ได้​ ​โปรด​นำ​กลับ​ไป​เถิด​”

โบก​แขน​เสื้อ​เบา​ๆ​ ​กล่อง​ใบ​นี้​ลอย​กลับ​เข้า​สู้​อ้อมแขน​ของ​ตี้ฝู​อี​อีกครั้ง

ตี้ฝู​อี​แข็งทื่อ​ไป​ทันที​ ​เงยหน้า​มอง​นาง

ทว่า​นาง​กลับ​ไม่​มอง​เขา​แล้ว​ ​ลุกขึ้น​ยืน​ ​เอ่ย​ว่า​ ​“​เปิ่น​จุน​เหนื่อย​แล้ว​ ​ไม่อยู่​ร่วมงาน​แล้ว​ ​เชียน​ซื่อ​ ​เชียน​เหยี​ยน​ ​พวก​เจ้า​ช่วย​เปิ่น​จุน​รับรอง​แขก​ให้​ดีด​้ว​ยล​่ะ​”

พลัน​หมุน​กาย​หาย​ลับ​ไป

ฝูงชน​เงียบงัน​…

บทสนทนา​ก่อนหน้านี้​กู้​ซีจิ​่​วกับ​ตี้ฝู​อีส​่​งก​ระ​แส​เสียงพูด​คุย​กัน​ ​คนนอก​จึง​ไม่ได้​ยิน​เลย​ ​ดังนั้น​ฝูงชน​ล้วน​ไม่เข้าใจ​ว่าที่​แท้​แล้ว​เกิดเรื่อง​ใด​ขึ้น​กัน​แน่​ ​พากั​นม​อง​ไป​ที่​ตี้ฝู​อี

ตี้ฝู​อี​หลุบ​ตาม​อง​กล่อง​ใน​มือ​เหม่อลอย​ไป​ชั่วขณะ​ ​จู่ๆ​ ​ก็​ยิ้ม​แวบ​หนึ่ง​ ​ไม่ทราบ​ว่า​เป็น​เป็น​ยิ้มเยาะ​หรือ​ยิ้ม​หยัน​ ​หันหลัง​จากไป​เช่นกัน

….

กู้​ซีจิ​่​วกำ​ลัง​ดื่ม​สุรา​อยู่

เป็น​สุรา​ที่​ฟั่น​เชียน​ซื่อ​กลั่น​ขึ้น​จาก​ใบ​ไผ่​ขจี​บ่ม​เอาไว้​สิบ​ปี​แล้ว

ฟั่น​เชียน​ซื่อ​ใส่ใจ​ยิ่ง​ ​ตั้งแต่​เขา​รู้​ว่า​กู้​ซีจิ​่ว​ชอบ​ดื่ม​สุรา​ ​ก็​เริ่ม​เสาะหา​ปรมาจารย์​กลั่น​สุรา​ที่​ดีที​่​สุด​จาก​หก​ภพ​ภูมิ​เพื่อ​ร่ำเรียน​การก​ลั่น​สุรา​ ​หลัง​เรียนรู้​สำเร็จ​ก็​กลั่น​สุรา​ให้​กู้​ซีจิ​่ว​หลาย​ไห​ ​เก็บ​เอาไว้​มาต​ลอด​จวบจน​ถึง​ยาม​นี้

นำมา​เปิด​ใน​งาน​วันเกิด​หน​นี้​เป็นครั้งแรก​ ​กู้​ซีจิ​่ว​ดื่ม​เข้าไป​คำ​หนึ่ง​ก็​รู้สึก​ว่า​ไม่เลว​เลย​ ​จึง​หยิบ​ออกมา​ทีเดียว​สาม​ไห​ ​นั่ง​ดื่ม​กิน​เพียงลำพัง​อยู่​ที่​สวนดอกไม้​ด้านหลัง

ยาม​ที่​ฟั่น​เชียน​ซื่อ​กลับมา​จาก​ส่ง​แขก​เหล่านั้น​จากไป​แล้ว​ ​ก็​เห็น​กู้​ซีจิ​่​วนั​่ง​พิง​เสา​ต้นหนึ​่​งอยู​่​ ​ข้าง​กาย​นาง​มี​ไห​สุรา​เปล่า​วาง​อยู่​สาม​ใบ

“​อาจารย์​?​”​ ​เขา​เรียก​เบา​ๆ

กู้​ซีจิ​่ว​พริ้ม​ตา​เอน​พิง​อยู่​ตรงนั้น​ ​ไม่มี​ความเคลื่อนไหว​ ​กลิ่น​สุรา​บน​ร่าง​โชย​เข้า​จมูก​ ​ดูเหมือน​จะ​เมา​หลับ​ไป​แล้ว

“​อาจารย์​ ​ที่นี่​ลม​เย็น​ ​กลับ​ไป​นอน​ที่​ห้อง​ไหม​ขอรับ​?​”​ ​ฟั่น​เชียน​ซื่อ​ขยับ​เข้าไป​สอง​ก้าว​ ​ยืน​อยู่​ข้าง​กาย​นาง

นาง​ยังคง​ไม่​เคลื่อนไหว​ ​แพ​ขน​ตา​หลุบ​ต่ำ​ ​ปราง​แก้ม​ขาว​แดง​เรื่อ​ ​ลมหายใจ​เข้าออก​ล้วน​อวล​กลิ่น​สุรา​เอาไว้​จางๆ​ ​คละเคล้า​กับ​กลิ่นหอม​อันเป็น​เอกลักษณ์​บน​กาย​นาง​ ​แม้แต่​อากาศ​รอบข้าง​ก็​คล้าย​ว่า​จะ​หอมฟุ้ง​ไป​หมด

สายตา​ที่​ฟั่น​เชียน​ซื่อ​มอง​นาง​ล้ำลึก​ขึ้น​ ​ย่อ​กาย​ลง​เล็กน้อย​พยุง​นาง​ขึ้น​มา​ ​“​อาจารย์​ ​ศิษย์​จะ​ส่ง​ท่าน​กลับ​ไป​พักผ่อน​ที่​ห้อง​นะ​ขอรับ​”

นิ้วมือ​เขา​สัมผัส​ท่อน​แขนนาง​ ​ถึงแม้​จะ​เป็นการ​สัมผัส​เพียง​เล็กน้อย​ ​ก็​ทำให้​หัวใจ​เขา​เต้น​กระหน่ำ​แล้ว​…

หลาย​ปี​มานี​้​ถึงแม้​กู้​ซีจิ​่​วจะ​เลิก​ตั้งแง่​เว้นระยะ​กับ​เขา​แล้ว​ ​แต่​ก็​ถูกเนื้อต้องตัว​เขา​น้อย​ยิ่ง​ ​ต่อให้​เป็น​ตอนที่​ถ่ายทอด​วรยุทธ์​นาง​ก็​จะ​แสดงตัว​อย่าง​อยู่​ด้านหน้า​ ​แล้ว​ให้​เขา​เรียนรู้​อยู่​ข้างหลัง​…

นานๆ​ ​ครั้ง​จะ​ได้​สัมผัส​กัน​ก็​เป็น​เพียง​ตอนที่​วัด​ฝีมือ​เท่านั้น​ ​แต่​ช่วงเวลา​นั้น​นาง​จะ​ลงมือ​อย่า​ไม่​ไว้​ไมตรี​เลย​ ​เขา​ใจลอย​ไป​เพียง​นิด​ก็​จะ​ถูก​นาง​ทุบตี​จน​หน้า​บวม​จมูก​ช้ำ​แล้ว​…

ดังนั้น​ต่อให้​สัมผัส​กัน​ ​ความรู้สึก​นั้น​ก็​ไม่น่า​อภิรมย์​เท่าไหร่​ ​และ​เขา​ก็​ไม่กล้า​ปล่อย​ให้​ตัวเอง​คิด​วอกแวก​ด้วย

ตอนนี้​นาง​เมามาย​แล้ว​…

เขา​พยุง​นาง​ขึ้น​มา​ ​นาง​ที่​เมามาย​แล้ว​เชื่อฟัง​นัก​ ​ดวงตา​หรี่​ปรือ​กึ่ง​ๆ​ ​พิง​อยู่​บน​ร่าง​เขา​ ​ลมหายใจ​อวล​กลิ่น​สุรา​เป่า​รด​ผู้อื่น

ที่นี่​อยู่​ห่าง​จาก​เรือน​นอน​ของ​เธอ​กว่า​สอง​ร้อย​เมตร​ ​ด้วย​วรยุทธ์​ของ​ฟั่น​เชียน​ซื่อ​ ​ขอ​เพียง​เขา​ใช้​อาคม​นิดหน่อย​ ​ก็​สามารถ​ส่ง​เธอ​ไป​ถึง​เตียง​ใน​ห้องนอน​ได้​ภายใน​ครึ่ง​นาที

แต่​เขา​กลับ​ไม่​คิด​จะ​ใช้​วรยุทธ์​ ​เพียง​พยุง​นาง​เดิน​อย่าง​เชื่องช้า​ไป​ทีละ​ก้าว​ๆ

เพียง​หวัง​ให้​ระยะทาง​ยาว​ไกล​ขึ้น​หน่อย​ ​ไกล​ขึ้น​อีก​สักหน่อย​…

แต่​ต่อให้​ระยะทาง​จะ​ไกล​แค่ไหน​ก็​ต้อง​มี​ช่วงเวลา​ที่​เดิน​ไป​ถึง​จุดสิ้นสุด​ ​ในที่สุด​เขา​ก็​พยุง​นาง​เข้ามา​ใน​เรือน​นอน​ ​พา​ไป​ส่ง​ไว้​บน​เตียง​แล้ว

เขา​ยก​ขา​ของ​นาง​ขึ้น​ไว้​บน​เตียง​ด้วย​ ​ดึง​ผ้าห่ม​ขึ้น​มาค​ลุม​ให้​นาง​ ​ถอนหายใจ​เบา​ๆ​ ​ขณะที่​กำลังจะ​จากไป​ ​จู่ๆ​ ​กู้​ซีจิ​่​วก​็​เอ่ย​งึมงำ​ออกมา​ประโยค​หนึ่ง​ ​“​เพราะอะไร​ล่ะ​?​ ​เพราะอะไร​ถึง​ไม่​อยาก​กราบ​ข้า​…​กราบ​ข้า​เป็น​อาจารย์​?​”​ ​ใน​สุ้มเสียง​ของ​นาง​มี​ความ​ฉงน​ปน​อยู่​รางๆ

คอมเม้นต์

การแสดงความเห็นถูกปิด